105mm, 1/320, f/4.5, ISO 500, Sunbounce links

50mm, 1/200, f/1.8, ISO160, 60″ paraplu links.

Update: korte re-edit op 28/5/2010

Recent maakte ik twee foto’s van Noah die ik uiteindelijk heb gehouden om twee totaal verschillende redenen. Deze foto heeft voor mij (en bijvoorbeeld ook voor Joke) vooral een meerwaarde omdat hij zo leuk lacht, maar het werd vlug gefotografeerd zonder al teveel na te denken en is qua licht en compositie verre van ideaal. Voor het beeld hieronder had ik ietsje meer tijd om na te denken en het eindresultaat vind ik persoonlijk dan ook dat tikkeltje sterker.

35mm, 1/320s, f/2.2, ISO400

De eerst foto is typisch een beeld voor de grootouders en de mama. “Oh kijk, hij lacht zo schooooon!”. Als fotograaf spreekt het me echter niet genoeg aan en om die reden wil ik het ook niet volop in de spotlights gaan zetten. Weggooien wil ik echter ook niet doen want het blijft al bij al een leuke snapshot (en ik denk niet dat Joke of de grootouders dat zo leuk zouden vinden). Twee beelden dus, de ene leuk omdat het een moment vastlegt en waar een mens soms genoegen moet nemen dat het technisch niet 100% is en daarnaast een beeld waar het technisch allemaal wel ok is, maar met een beetje minder spontaneïteit.

Oh en voor de volledigheid: dat wasknijpermandje is dus een helm en dat hij daar dus bijna een ganse dag mee op zijn hoofd rondgelopen heeft, onze mini ridder.

35mm, 1/200s, f/1.8, ISO200

Ik probeer het nu al een paar jaar – een spontane foto te maken van mijn eigen moeder, maar het wou maar niet lukken. Tot een paar dagen geleden. De camera meegenomen toen we met Noah op bezoek waren bij mijn ouders en op een onverwacht moment het bovenste beeld gemaakt. jawel, mijn mama is een vrolijke madam, het heeft gewoon even geduurd alvorens ik het heb kunnen vastleggen op foto :)

Ik doe het eigenlijk niet echt heel vaak, een foto omzetten naar zwart/wit. Het is niet zo direct ‘mijn ding’. Maar goed, het is wel leuk om af en toe eens af te stappen van de norm en je eigen regels te doorbreken :D

Eline – 105mm, 1/125s, f/2.8, ISO100

Gezien ik momenteel ziek thuis zit (Mycoplasma infectie, don’t ask), een post met een paar foto’s die ik destijds tijdens het shooting weekend van Ine gemaakt heb (volledige set alhier).

Ine – 125mm, 1/2000s, f/3.2, ISO200

Ine – 110mm, 1/2000s, f/2.8, ISO200

Ine – 70mm, 1/800s, f/3.2, ISO200

Aan shoots trouwens geen gebrek deze zomer. De kalender is alweer goed gevuld (tot groot jolijt van Joke). Nu enkel afwachten tot wanneer dat Mycoplasma infectiegedoe gepasseerd is zodat we er terug in kunnen vliegen. Allez vooruit, uit mijn lijf gij vuile celwandloze bacterie!

Vorige vrijdag lanceerde ik op Twitter de vraag of er toevallig iemand zin had in een shoot (eigenlijk een Twoot dus) rond het Fort Van Beieren, een provinciaal domein vlak bij mijn deur. Sille, Frederik, Sofie en Christophe zagen het direct zitten. Ik moest, uhm, enkel nog op zoek naar een model. Blijkt dat de dag vlak voor een shoot in volle examenperiode nog iemand proberen te vinden ietwat problematisch is, tot Sofie voorstelde om voor de gelegenheid zelf eens vóór de lens te staan. Oh yeah baby!

Ik ben enorme voorstander om samen met collega fotografen er op uit te trekken. Samen denken, samen proberen het licht in goeie banen te leiden, elkaar helpen, luisteren en kijken hoe anderen een probleem aanpakken, etc. Delen van kennis, quoi? Om op te warmen dan maar begonnen met een Safe Shot. Een setup/pose waarvan je als fotograaf bijna 100% zeker bent van een goeie foto. In mijn geval de rug-tegen-de-muur pose in combinatie met een Sunbounce Mini.

Sofie – 105mm, 1/800s, f/2.8, ISO200

Maar goed, als je continu op safe gaat spelen geraak je natuurlijk nooit vooruit. Ik moest en zou tegen het eind van de avond een beeld maken dat iets verder buiten mijn comfortzone lag. Na het avondeten zijn we met z’n allen gepakt en gezakt half het domein rondgetrokken, dwars doorheen een weide dolle koeien, op zoek naar een open veld. En dat we ze gevonden hebben! Sofie, if you would be so kind to take place in the middle of that patattenveld, please? Dankuwel!

Sofie – 17mm, 1/1250s, f/3.5, ISO200

Sofie – 17mm, 1/1250s, f/3.5, ISO200

Sofie – 17mm, 1/1000s, f/3.5, ISO200

De achtergrond door middel van een voldoende hoge sluitersnelheid onderbelicht. In eerste instantie enkel camera links een flits geplaatst, maar dat bleek langs de andere zijde teveel donkere partijen op te leveren. Een tweede flits bijplaatsen dan maar. Onderin een klein schema van de opstelling. Camera links een SB-800 (groep A) op full power met daarop een CTO gel en camera rechts een SB-800 (groep B) gereflecteerd in een paraplu op halve kracht. Voor de voorlaatste foto werd ook nog eens een SB-900 op 1/16e power en gezoomd op 200mm op de Nikon gericht.

Tegen dan begon de zon toch al stilletjes achter de horizon te verdwijnen en besloten we dan maar om terug te keren. Quasi op de tast want in het bos zelf bleek het toch al redelijk donker (wie had dat nu kunnen weten?). Wat me er trouwens doet aan denken: ik moet dringend all-terrain banden op mijn trolley monteren. Ik heb, als ik het zo bekijk, half het Fort Van Beieren mee naar huis gesleept :/

Behind the scenes – © Frederik Baert

Een leuke avond alweer! Frederik en Sille voor de eerste keer in levende lijve mogen ontmoeten, Sofie voor de eerste keer vóór in plaats van achter de lens zien staan, eindelijk nog eens met Christophe kunnen afspreken, terug enorm veel plezier mogen maken, weg mogen vluchten voor een meute dolgedraaide koeien en natuurlijk heel veel bijgeleerd.

Meer van datte (behalve dan die koeien, misschien. Allez, als ik dan toch mag kiezen). Nogmaals s-u-p-e-r bedankt Sille, Frederik, Sofie en Christophe om af te zakken naar het verre Koolkerke. Voor meer behind the scenes beeldmateriaal en knappe portretten moet je trouwens zeker ook eens bij Frederik gaan piepen!

Een fotoshoot die al bij al misschien 3 tot 4 minuten geduurd heeft, maar wel twee beelden waar ik zo ongelooflijk content van ben. Er is gewoon niets leukers dan nieuw talent voor je lens te zien verschijnen! Technische info: gewoon natuurlijk licht met 1 Sunbounce Mini als fill.

Nieuw talent – 180mm, 1/640s, f/3.5, ISO320

Nieuw talent – 200mm, 1/500s, f/3.5, ISO320

Noah – 55mm, 1/80s, f/2.8, ISO500

Hah! Al moet ik in het holst van de nacht uit mijn bed kruipen, als ik paparazzifoto’s van mijn kleine kan trekken dan zal ik het zeker niet laten. Hier zie, ons supermodel in bad. Een mens kan nooit genoeg chantagemateriaal verzamelen denk ik dan! :D

Olivier – 55mm, 1/30s, f/4.0, ISO200, flits

Ergens in September vorig jaar had ik het over wat er uit mijn camera rolt en wat ik online plaats. Het ging toen voornamelijk over het eindresultaat en niet echt over de weg ernaartoe. Onlangs nog kwam de vraag of ik niet nog eens een voor en na beeld wou online zwieren.  Hoog tijd om die draad terug op te pikken dus.

Het portret van Olivier hierboven is dus de afgewerkte foto.  Getrokken toen we met een opdracht architectuur bezig waren in een verlaten huis ergens nabij Sluis.  ‘t Is mijn ding niet gebouwen fotograferen, dus na een halfuur ben ik dan maar wat portretten beginnen maken.  De triggers had ik thuisgelaten, maar ik had wel 1 flits mee die ik via mijn D300 remote kon sturen (Nikon CLS is gewoon de max!).  Flits op de grond gelegd en naar boven gericht, Olivier zijn kap laten opzetten, gevraagd of hij voor de verandering eens serieus kon kijken en klikken maar!

Originele RAW met D2X Mode II profiel

De originele foto
Dit is dus wat er uit de camera kwam en ja ik had een aantal zaken al direct tijdens de opname anders kunnen instellen. De witbalans stond eigenlijk te warm en ik had makkelijk naar 1/125s kunnen gaan om het klein beetje omgevingslicht er nog uit te halen. Op dat moment wist ik echter nog niet 100% zeker wat ik met de foto zou aanvangen. Dan nog liever ietsje teveel detail in de foto houden dan alles in schaduwen weg te steken. Ik fotografeer trouwens in RAW, dus er zijn voldoende mogelijkheden om te tweaken achteraf.

Backup, importeren en profiel instellen
Soit, ik kom thuis, ik maak een backup van de gegevens en importeer de foto’s in Lightroom. Tijdens het importeren pas ik een preset toe die het D2X Mode II profiel op de foto loslaat (via Camera Calibration onder de Develop module). Waarom? Omdat ik in mijn Nikon camera als Picture Control ook D2X mode II gebruik. Ik heb het liefst dat wat ik tijdens de shoot op het LCD van de camera beoordeel er uiteindelijk ook zo in Lightroom uitziet. Waarom D2X Mode II? Omdat ik persoonlijk vind dat de huidtonen er beter uitzien met dat profiel en het globaal gezien een beter startpunt is voor mijn postprocessing werk. Meer informatie over het verband tussen Nikon Picture Controls en de Camera Calibration in Lightroom alhier.

Sleuren aan die schuifbalken
Na wat selectiewerk in de Lightroom Library module begin ik de overgebleven beelden af te werken. Hier komt het: ik doe dat volledig at random en ik maak in een aantal gevallen zelfs gebruik van alle mogelijke functies (bvb. split toning, tone curve, HSL, etc). Ik ga wel steeds beginnen met de Basic sliders. Checken of er geen ongewenste over- of onderbelichte delen in de foto zitten, witbalans instellen (in dit geval een pak kouder), etc. Ik haal ook meestal de saturatie van de foto ietsje omlaag om vervolgens via Vibrance alles behalve de huidtonen terug wat op te kleuren (dat is trouwens één van de voordelen van die Vibrance functie).

Enkel de Contrast en Brightness sliders gebruik ik zelden. Waarom? Omdat de Tone Curve eronder mij meer controle geeft. Via Contrast gaat Lightroom de lichte tonen in dezelfde mate omhoog duwen als dat de donkere tonen omlaag getrokken worden. De Tone Curve laat toe om dat asymmetrisch te doen. Meer en fijnere controle dus. Hou ik wel van.

Overzicht Lightroom develop settings

Een overzicht van wat ik concreet voor deze foto heb aangepast (in die mate dat ik me de correcte volgorde van mijn stappen nog kan herinneren. Ik durf nogal heen en weer te springen tussen de sliders :P):

• Witbalans: temperatuur omlaag gehaald (van 5150K naar 4600K) om een kouder effect te bekomen. De magenta zweem die er toen nog inzat wat getemperd door de Tint van -1 naar -7 te trekken.
• Over-en onderbelichting: tijdens het fotograferen check ik steeds of er geen ongewenste uitgeblazen delen in de foto zitten (via de Highlights optie of het histogram) dus ik wist al dat er daar geen probleem was. Dat er donkere partijen inzitten die naar de hoeken toe en in de kap wat dichtlopen geeft niet vind ik. Toch niet bij deze foto.
• Contrast: via de Contrast slider een eerste globale contrast aanpassing doorgevoerd die daarna bijgetweaked werd door middel van de Tone Curve. Via de Clarity optie ook nog eens het contrast in de middentonen wat opgetrokken (wat resulteert in hardere randen).
• Saturatie: de foto werd algemeen gedesatureerd en achteraf werd via Vibrance in alles behalve de huidtonen terug wat kleur bijgestoken. Ik doe dat voor bijna alle foto’s die ik bewerk. Eigenlijk zou ik dit kunnen toepassen als preset tijdens het importeren van de beelden.
• Oplichten: doordat er iets teveel detail verloren was gegaan in de donkere tonen dan nog maar wat Fill Light bijgestoken. Waarom de Blacks dan niet wat terugschroeven? Het geeft een andere effect vind ik. It’s a taste thing.
• HSL: de huidtinten bleken, naar mijn smaak althans, nog iets te donker uitvallen. Via de Luminance optie in het HSL deel van de Develop module werden die terug wat opgetrokken. Hiervoor ga ik altijd op de foto zelf klikken en slepen en dus niet via de individuele sliders werken. De reden? De huid bevat soms een combinatie van meerdere kleuren (in dit geval rood en oranje). Door rechtstreeks op de foto te werken pas je in één keer alle relevante kleurkanalen aan.
• Duotoon: de schaduwen werden nog kouder gemaakt door er via de Shadows slider in het Split Toning deel een blauwe tint (228) in te steken. Achteraf heb ik de Highlights (waaronder de huid dus) terug een klein beetje opgewarmd door geel toe te voegen (55)
• Verscherpen: de foto zoals die uit de camera kwam was gewoon te scherp. Vooral door de zeer directionele belichting werd elk detail in de huid nog eens extra in de verf gezet. Scherpte dus iets naar beneden gehaald en via Masking ervoor gezorgd dat zaken zoals de wangen minder opgescherpt werden.
• Vignette: ja dus. Het waarom is denk ik duidelijk: om de randen voldoende donker te maken en de achtergrond weg te steken. Aan de rechterkant bleek het nog iets te helder dus werd daar via een Local Adjustment alles nog wat donkerder gemaakt.

Oh, volledig vergeten, croppen is iets wat ik altijd eerst doe. Photoshoppers in de zaal slaken nu collectief een kreet. Croppen doe je pas op het einde pipo! Ik dus niet en de reden is simpel: croppen in Lightroom, zoals alle andere bewerkingen, is niet-destructief en ik werk het liefst op een beeld dat qua compositie goed zit. Zo heb ik in voor de voorbeeldfoto eerst en vooral gecropt zodat alles ietsje centraler stond (en onderaan het logo weg was).

Local Adjustments en Spot Removal
Bij portretten plaats ik steeds een Local Adjustment op de ogen om er iets meer punch in te steken. In het geval van de foto hierboven werd het zelfs serieus overdreven. Ik zet ook steeds de Auto Mask optie af wanneer ik met Local Adjustments werk. Auto Mask maakt Lightroom gewoon pokketraag. Zo zitten er in dit specifiek voorbeeld een stuk of 10 local adjustments in. Onder andere een serieuze saturatieboost op de irissen, rechterkant wat donkerder, wenkbrauwen minder scherp gemaakt, etc, etc.

Detail van een aantal Local Adjustments

Ongewenste stofdeeltjes cloon ik weg met behulp van de Spot Removal functie (in de Heal mode weliswaar). In veel gevallen werk ik daar ook zaken zoals ongewenste reflecties of haartjes mee weg. Alleen voor iets meer complexe toestanden (zoals de flits in de ogen hierboven) ga ik naar Photoshop (handig dankzij de integratie met Lightroom).

En dat is het eigenlijk zowat.  Oh right, presets.  Ik heb er een stuk of 4 of 5 die ik wel eens durf gebruiken als startpunt, maar meestal werk ik vanaf nul.  Ok, ik heb wel presets die een bepaald onderdeel instellen (zoals de duotoon settings of een vignette), maar globale all-in-one presets?  Nope.  De ene foto is de andere niet.  Bij gekijkaardige beelden (zoals bij een studioshoot) ga ik natuurlijk niet steeds van nul beginnen.  Dan bewerk ik één foto en kopieer ik gewoon de settings naar de rest van de set.  Snel en efficient.