Nieuw talent

Een fotoshoot die al bij al misschien 3 tot 4 minuten geduurd heeft, maar wel twee beelden waar ik zo ongelooflijk content van ben. Er is gewoon niets leukers dan nieuw talent voor je lens te zien verschijnen! Technische info: gewoon natuurlijk licht met 1 Sunbounce Mini als fill.

New Talent
Nieuw talent – 180mm, 1/640s, f/3.5, ISO320

New Talent
Nieuw talent – 200mm, 1/500s, f/3.5, ISO320

Gaelle II

Gaelle

Gisteren heb ik de procrastinator in mezelf een schop onder zijn kont gegeven en de foto’s van de shoot met Gaelle finaal afgewerkt. Een maand (shame on me, ik weet het!) geleden had ik al 2 beelden uit de reeks online geplaatst. Initieel wou ik er een zwart/wit reeks van maken, maar we zijn uiteindelijk een andere weg ingeslaan.

Gaelle

Ik had Gaelle gevraagd om een MP3 speler met haar favoriete muziek mee te brengen naar de studio. Niet enkel als visueel attribuut, maar vooral als test om meer emotie in de beelden te krijgen. Eenmaal ze wist wat ik precies qua beelden in gedachten had mocht ze voor de rest van de shoot de koptelefoon opzetten, de play knop indrukken en gewoon wegdromen.

Gaelle

Gaelle staat ondertussen serieus hoog op mijn favorietenlijst van modellen. Ik zou dolgraag nog eens met haar willen samenwerken. De volledige set staat zoals gewoonlijk op Flickr. Hieronder alvast een slideshow.

Recht uit de camera

Gaelle
Gaelle – 105mm, 1/125e, f/9, ISO 200

Groot was mijn verbazing toen ik thuis kwam van de shoot met Gaelle en beelden begon te selecteren. De foto hierboven komt namelijk zo goed als onbewerkt uit de camera. ‘zo goed als’ omdat ik natuurlijk de RAW file in Lightroom heb moeten importeren, Lightroom een default bewerking op de foto loslaat en de foto terug geëxporteerd werd met een watermerk. Aan het contrast, de helderheid, de kleur, etc werd er echter niets veranderd.

Goed licht en vóóraf de witbalans instellen met een grijskaart blijken dus toch niet onbelangrijk. Waarom die witbalans effectief meten? In de studio’s van Syntra werken we met nogal oude softboxen. Softboxen die over de jaren heen al een beetje hun mooie witte kleur verloren hebben en dus nogal eens een kleurzweem op de foto durven plakken. De witbalans op ‘flits’ zetten is dus niet altijd voldoende. Achteraf de witbalans aanpassen via software is een optie, maar dat veronderstelt dat je ergens een plek hebt in de foto waarop je die witbalans überhaupt kan instellen.

Let op, het licht komt in dit geval zeker niet van mij. Het is dezelfde opstelling als die uit de vorige post. Full credit gaat dus naar Paul Gheyle. Maar het geeft wel aan dat tijd steken in het opzetten van de belichting en deze tijdens de shoot op geregelde tijdstippen bij te regelen niet onbelangrijk is. Wil dat zeggen dat je alles moet gaan meten met een lichtmeter? Goh, niet per se. Wij hebben het nu eenmaal zo geleerd in de opleiding, maar ik ben er zeker van dat er een pak mensen hun plan kunnen trekken met de LCD van hun camera en het bijhorende histogram.

Wat ik wel weet is dat het enorm deugd kan doen om eens een set beelden uit de camera te zien komen waar je achteraf nagenoeg geen werk meer aan hebt. Ik ga misschien nog wel wat tweaken aan de foto hierboven (of ze bijvoorbeeld eens omzetten naar zwart/wit), maar ‘as is’ ben ik er sowieso al heel tevreden van :)

Gaelle studio shoot

Het was alweer een tijdje geleden, maar ik heb eindelijk nog eens de kans gehad om de studio in te duiken om wat foto’s te maken.  Model van dienst ditmaal was Gaelle, het nichtje van collega fotograaf Olivier.

Gaelle
Gaelle – 105mm, 1/125e, f/9, ISO 200

De gebruikte setup is zo goed als symmetrisch.  Twee flitsen om de achtergrond egaal te verlichten, een flits aan elke zijde van het model en een octa achter mij als hoofdlicht (kan ook een kleine softbox zijn, maar dan moet je er wel niet gaan voor staan natuurlijk).  Pas op, helemaal niet mijn eigen setup of zo hoor.  Dit is wat Paul Gheyle gebruikt voor high-key fotografie.  Samengevat in een schema geeft dit:

Setup

Persoonlijk ben ik wel tevreden met het resultaat. Het komt zeer dicht in de buurt van wat ik in gedachten had voor ik aan de shoot begon.  Van zodra ik de rest van de foto’s afgewerkt heb zwier ik ze online.

Update: die schouders, die schouders, zucht, what the heck is up met die schouders?!  Bram en Joeri hadden volkomen gelijk met hun opmerkingen en ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf niet goed begreep.  In het originele beeld was er nergens een probleem, maar in de bewerkte versie was er zelfs een local adjustment op de schouders nodig die de belichting met meer dan een halve stop naar beneden haalde (en dan nog).

Daarnet Lightroom opgestart, nog eens over alle settings gelopen en we hebben het probleem gevonden!  Zoals met de meeste foto’s die ik in Lightroom bewerk start ik vanaf een preset.  De preset die ik voor dit beeld gebruikte had echter een ‘Lens Correction Amount’ van +70 en ‘Midpoint’ van -50.  Rarara wat voor een effect dat geeft?  Jup, een invers vignet dat zowat de volledige rand van de foto, inclusief schouders, lichter maakt.  Stom!  Ik heb het aangepast en de foto hierboven ondertussen ook vervangen.  Ik heb zelfs de local adjustment op de schouders er uit kunnen zwieren want die bleek nu totaal overbodig.

Er mag wel wat lichtafval op die schouders zitten vind ik, maar jullie hadden volkomen gelijk dat het teveel was.  Kijk dat is dus waarom ik die comments zo fantastisch vind.  Dergelijke Input en feedback zijn zo ongelooflijk waardevol!  Merci é gasten :)

Free Vekeman deel 2

Hoog tijd om nog een aantal beelden van de shoot met Free te posten.  In tegenstelling tot de 3 beelden uit de vorige post is in deze foto’s de invloed van de SunBounce veel duidelijker zichtbaar.  De meeste van de onderstaande beelden werden bijvoorbeeld getrokken met de zon vlak achter het model en alleen de SunBounce als invullicht.

Free
Free Vekeman – 85mm, 1/320e, f/4.0, ISO200

Free
Free Vekeman – 85mm, 1/400e, f/4.0, ISO200

Free
Free Vekeman – 85mm, 1/1250e, f/4.5, ISO200

Free
Free Vekeman – 50mm, 1/200e, f/2.8, ISO400

Free
Free Vekeman – 50mm, 1/200e, f/2.8, ISO400

Grappig hoe ik ten opzichte van begin vorig jaar nu wel enorm veel plezier kan beleven aan portretfotografie.  Had je me een jaar geleden gevraagd wat ik het liefst fotografeer dan was model- en portretfotografie niet direct mijn topantwoord geweest.  Geen idee waarom hoor, maar ik ben in elk geval heel blij dat ik ietwat van een focus gevonden heb.  Nu proberen op zijn minst de lat te houden waar ik ze met deze shoot gelegd heb.

Lastige modellen

Tom
Tom Museeuw strikes a pose… again

Werken met lastige modellen, ik wens het echt niemand toe.  Vandaag had ik een fotoshoot met een nieuw en opkomend model en ik zag het echt zitten, echt waar.   Ik was laaiend enthousiast toen hij me opbelde met de vraag of ik beschikbaar was om zijn portfolio te shooten.  Maar ‘t is een regelrechte ramp geworden.  Denken dat hij een model is ja, maar luisteren naar de instructies van de fotograaf? Forget it! Het enige beeld dat qua pose nog redelijk meevalt is die hierboven.  Nooit nie meer!  Ik zweer het!

Noot: een ietsje serieuzere update volgt later :D

Annelien

Annelien

Vorige week maandag belde mijn model voor die avond af door onvoorziene omstandigheden en mocht ik dus nog vlug vlug naar een oplossing beginnen zoeken. Dan maar even Paul opgebeld met de vraag of ik zijn model, Annelien dus, zou mogen fotograferen en dat bleek geen enkel probleem te zijn. Het is uiteindelijk een enorm leuke shoot geworden. Nogmaals s-u-p-e-r bedankt aan beide!

Spelen met kleurtjes

Photoshoot Kelly Photoshoot Kelly Photoshoot Kelly

Soms gebeurt dat ik van bepaalde foto’s niet 100% overtuigd ben, maar er toch voldoende potentieel inzit om me een halve avond bezig te houden. Het is zowel een positieve als een negatieve karaktertrek denk ik. Ik kan me uren bezighouden met het verwerken van een foto, maar tegen dat ik dan door een volledige shoot geraak zijn we een aantal dagen verder.

Anyway, met kleurtjes spelen dus. Zoals met deze foto uit de shoot met Kelly. Ik durf dan wel eens overboord te gaan met kleurtinten (vooral dan door middel van de duotoon/split-toning schuivers in Lightroom). Zelfs de zwart/wit variante hierboven is nogal extreem qua contrast. Soms krijg je dan wel eens leuke effecten of kun je toch meer uit een foto halen dan je initieel dacht.

Alledrie de bovenstsaande beelden heb ik op mijn portfolio site geplaatst. Waarom? Ik vind ze elk wel iets hebben. Telkens ik ze bekijk is er een ander beeld dat er voor mij uitspringt. Maar wie ben ik natuurlijk. Laat dus gerust weten via de comments dewelke jouw voorkeur geniet :D