Hij was deze middag zo braaf aan het spelen onze kleine Noah dat ik me maar even naast hem gelegd heb om wat foto’s te trekken. ‘t Is bijna niet te geloven, maar een mens wordt gewoon vrolijk van naar hem te kijken:
Noah – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 800
Noah – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 800
Noah – 1/80s, 105mm, f/3.0, ISO 640
Noah – 1/80s, 105mm, f/3.0, ISO 800
Noah – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 640
De focus zit niet altijd 100% correct (ik weet het, ik ben een mierenneuker), maar voor foto’s als deze til ik daar eigenlijk niet zo heel zwaar aan. Binnen hier en 10 jaar zullen we blij zijn dat we die beelden hebben. Oh, en als er dan één iets is waar ik nóg vrolijker van wordt dan Noah die lacht, dan is het echt wel Noah en Joke die samen lachen :)
Noah & Joke – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 800
In totaal heb ik een 24-tal beelden overgehouden aan de fotoshoot met onze kleine spruit. Meer fotomateriaal dan waar ik initieel op gehoopt had. Licht in dit geval was gewoon een groot raam achter mij en qua nabewerking bleef het bij wat tone curve, clarity en vignette aanpassingen. Een slideshow met wat meer beeldmateriaal hieronder.
Woohoo!! Noah zit tegenwoordig alleen recht in bad. Ik lag half wakker in bed toen Joke me naar de badkamer riep om te komen kijken. Vlug vlug de camera gepakt en het ganse gebeuren zo goed als ik kon vastgelegd (nog zo’n beetje half aan het slapen, weet u wel).
Dolle pret – 50mm, 1/80e, f/2.2, ISO400
Qua belichting kon het niet eenvoudiger eigenlijk: geen flits, enkel het raam rechts van de camera. De witte binnenkant van de douche zorgde voor voldoende invullicht aan de andere kant. Oh en het is dus niet alleen flink rechtzetten é, neenee, we kunnen ook al volop met de handen in het water slaan en papa’s UV filter natspatten. En maar lachen, de kleine sloeber ;)
Als ik één enkele foto mag uitkiezen dat ik in 2008 getrokken heb dan is het 100% deze. De geboorte van onze kleine Noah was echt wel hét evenement van het afgelopen jaar waar eigenlijk niets anders aan kan tippen. Niet per sé de technisch beste foto, verre van, maar wel het beeld met de meeste betekenis en impact voor mij.
De foto’s van de Canon EOS discovery days hebben jullie nog tegoed hoor. Eerst toch even een tussendoortje. Nu Noah zijn eerste tandjes beginnen uit te komen krijgt hij van mama en papa elke dag een koekje als vieruurtje (en mogen we ook elke dag zijn tandjes poetsen :P).
Noah eet een koekje – 1/50s, f/1.8, ISO800
Het is echt schattig hoe hij voorzichtig aan het koekje staat te knabbelen en sabbelen. In ongeveer 10 minuten gaat het van een herkenbaar stuk eten naar een papje dat hij tussen zijn vingers staat te kneden.
Voor de verwerking heb ik wat zitten experimenteren met onder andere zwartwit, sepia en een nieuwe preset die ik nog aan het finetunen ben. Het is nog net 100% zoals ik het wil, maar als ik daarop moet wachten alvorens ik beelden online zet zou het hier nog wel eens lang stil kunnen zijn :D
Vanaf het moment dat Noah op de arm zit krijgt hij zo’n ongelooflijk serieuze uitdrukking op zijn gezicht. Leg hem in zijn buggy of op een speelmat en ‘t is lachen en plezier maken, maar op de arm? Neen! Op de arm zitten is serious business meneer!
Hola! Stop the press! Onze kleine heeft zijn eerste fruitpap gegeten. Allez, ‘t is eigenlijk ondertussen al een maand of zo geleden, maar ik heb pas de afgelopen paar dagen de tijd gevonden om de foto’s te verwerken. Dat en het feit dat ik graag procrastineer dat het een lieve lust is natuurlijk.
In het kort: fruitpap en ondertussen eigenlijk ook al groentepap (groentenpap? iemand?) blijken veel beter in de smaak te vallen dan flessen melk. Het gaat er dus heel vlot in met andere woorden. Zeer jammer voor bibi natuurlijk want, voor zij die het nog niet zouden weten, fruitpap is dus echt wel l-e-k-k-e-r. Er blijft zelden iets over voor de papa.
Toegegeven, we gaan met die foto’s zeker geen prijzen winnen. Ik kan ook moeilijk een halve flitsopstelling maken om vervolgens de kleine bij elke hap zowat uit zijn stoel te blazen. Niet elke foto moet dan ook een potentieel kunstwerk zijn. Soms is de herinnering belangrijker. Ik probeer echter wel om er iets meer dan een snelle snapshot van te maken. In dit geval was Noah met stoel en al wat dichter bij het raam plaatsen om wat extra licht te hebben al meer dan voldoende. En daarmee hebben we weeral een paar herinneringen vastgelegd voor later. ‘t Gaat veel te snel eigenlijk.
De volledige set is terug te vinden op Flickr. Oh en de post die ik ging schrijven over het tonen van een aantal RAW beelden met daarnaast telkens de bewerkte versies zal voor morgen, erhm straks, zijn. Excuses aan de mensen die er op zaten te wachten.
De foto’s van de modeshow moeten nog verwerkt worden en ik moet trouwens nog eens checken hoe het zit met rechten want voor zover ik zaterdagavond gehoord heb mag ik de meeste foto’s niet online plaatsen. Iets in verband met professionele modellen en hun bureau die de rechten bezit, of zo. Anyway, in tussentijd probeer ik dan maar enkele foto’s van onze kleine af te werken (ik voel Joke’s hete adem namelijk in mijn nek want ze staat te springen om aan het fotoboek voor maand 3 te beginnen).
Er mag natuurlijk ook wel eens gelachen worden. Vandaar de bovenstaande foto van Noah in zijn TummyTub. Zij die het LOLcat fenomeen nog niet kennen verwijs ik even door naar Wikipedia (de engelse variant heeft iets meer uitleg). Nu ja, een echte LOLcat is deze foto niet (wegens het ontbreken van het nogal essentiële ‘kat’ element). Het is eigenlijk meer een LOLbaby. De al even schattige foto zonder opschrift staat hier.
