May 23rd, 2009 — fotografie
Noah – 55mm, 1/80s, f/2.8, ISO500
Hah! Al moet ik in het holst van de nacht uit mijn bed kruipen, als ik paparazzifoto’s van mijn kleine kan trekken dan zal ik het zeker niet laten. Hier zie, ons supermodel in bad. Een mens kan nooit genoeg chantagemateriaal verzamelen denk ik dan! :D
May 20th, 2009 — evenement
Nikon Solutions 2009 in Keulen. Vorige vrijdag (15/5) om precies te zijn. Op zich niet echt super spectaculair, ware het niet dat Joe McNally er een workshop én een presentatie ging geven! U-huh, dé Joe McNally. Wiens werk menig pagina’s in National Geographic, Life, Time, Fortune en Sports Illustrated siert. A chance of a life time!
Joe McNally @ Nikon Solutions Expo 2009
Ergens rond 4u30 van onder de lakens gekropen en tegen 5u30 afgesproken in Loppem met taxi Fotofolio. Veel te vroeg, maar dan liever iets vroeger vertrekken dan met ons gat in een file te staan. File? Wasda? Sja, ik zou het ook niet weten want we zijn er die dag geen enkele tegengekomen. Murphy was blijkbaar met vakantie. Het was nog geen 9 uur of we stonden daar al aan de Kölnmesse. Een aantal exposanten bleken zelfs nog bezig met de opbouw van hun stand.
California Sunbounce
Nikon Solutions is zeker geen Photokina. ‘t Is een serieus pak kleiner en rustiger zelfs. Voldoende ruimte dus om de nieuwste snufjes eens vast te pakken, vragen te stellen en info in te winnen. Niet dat ik op zoek was naar iets specifiek, maar een mens vind op dergelijke events altijd zaken die hij opeens ‘blijkt’ nodig te hebben, go figure. Nu goed, first stop: Sunbounce. Ik had al wat met Peter Geller heen en weer gemaild dus gingen we daar eerst even goeiedag zeggen. Door al dat online gedoe is het tegenwoordig een verademing om eens face-to-face te mogen communiceren. Toffe gasten daar bij Sunbounce, zeker weten.
Sunbounce micro opzetten
Joe McNally speedlight workshop
Iets voor 11 zakten we af naar McNally’s eerste workshop (kwestie van nog een plekje te bemachtigen op de eerste rij :P). Op het vlak van speedlights en belichtingstechnieken heb ik niet zo direct iets nieuws bijgeleerd, maar het is gewoon fantastisch om McNally aan het werk te zien. Enorm snel, grappig, to the point en vooral verrassend hoeveel hij gebruik maakt van Sunbounce panelen. Achteraf nog twee handtekening mogen scoren (‘och, gij fanboy!’): 1 in The Moment It Clicks en 1 op de LCD cover van mijn D300 (een ideetje van Tom by the way).
Toen we even later, samen met Joe, wat stonden na te praten vond Mr Fotofolio er niets beter op dan aan McNally te vragen om samen op te foto te staan. Pas op, ik heb helemaal niets tegen die vraag hé, maar drie keer raden wie die foto mocht trekken. U-huh, inderdaad, patatje hier. Ik ben redelijk stressbestendig, maar wanneer er iemand als McNally voor mijn lens staat begin ik toch ook wel even te zweten. Om maar te zwijgen van wat er mij te wachten stond mocht ik de foto verkloot hebben. Een mens denkt er best niet teveel aan. Joe en Tom bleken het trouwens niet echt over alles eens te zijn. Mocht ik de gemoederen ook nog eens proberen te bedaren :/
En maar discussiëren…
Soit, op dergelijke, toch wel kleinschalige, events heeft een mens voldoende tijd en plaats om eens deftig met mensen te praten en te netwerken. Niet vlug vlug wat vragen stellen terwijl er vier zwaar zwetende pipo’s met hun camera in je ribben staan te duwen. Eens gaan piepen bij Wacom en Hama. De balhoofden bij Manfrotto eens bekijken en bepotelen. Tom ondertussen ook een aantal keer zien heen en weer lopen tussen de flitsen van Hensel en Profoto. Zo twijfelen, echt, je hebt geen idee! Ik vrees dat hij er nog altijd niet uit is. Uiteindelijk heb ik hem kunnen meesleuren naar de Nikon stand om daar nog wat met de D5000 (zo’n kleine zoeker, meh) en de D3x (zo’n gigantische zoeker, yeah baby!) te spelen ;)
The Moment It Clicks
Maar goed, tegen dan werd het hoog tijd voor de afsluiter van de dag, The Life of Joe McNally. Een presentatie door McNally over zijn leven als fotograaf. Aan de hand van een reeks foto’s gaf hij tekst en uitleg over hoe het beeld tot stand kwam, de voorbereiding, de belichting. Zo’n beetje een live versie van zijn boek The Moment It Clicks. De perfecte manier om de dag te eindigen eigenlijk, zo luisteren naar een boeiende en inspirerende mens. Iemand die echt iets te vertellen heeft en het ook nog eens kan overbrengen. Toch wel een beetje een verademing :)
California Sunbounce – Sun Mover
De gasten van Sunbounce hadden trouwens hun nieuwste produkt, de Sun Mover, meegebracht. Ik heb eerlijk gezegd nog geen tijd gehad om het ding echt goed te testen, maar het begint toch wel te kriebelen. We gaan daar zeer binnenkort eens werk moeten van maken, denk ik. Over produkten gesproken: met de BlackRapid R-straps liepen we daar precies nogal in de kijker. Het was trouwens de eerste keer dat ik de R-strap een ganse dag over de schouder heb gedragen en je voelt onmiddellijk het verschil met een klassieke camerariem. Het is gewoon een pak comfortabeler, zelfs ten opzichte van de zachte neopreen Kata riem die ik sinds Photokina gebruikte.
We hebben ons daar op Nikon Solutions Expo 2009 dus kostelijk geamuseerd en zoals gewoonlijk is het, achteraf bekeken dan, weer allemaal veel te snel voorbijgegaan. Misschien kunnen ze voor de volgende editie Zack Arias of Chase Jarvis eens boeken daar bij Nikon in Keulen. Voor die twee gasten wil ik nog wel eens om 4u30 uit mijn bed rollen :)
May 9th, 2009 — fotografie
Olivier – 55mm, 1/30s, f/4.0, ISO200, flits
Ergens in September vorig jaar had ik het over wat er uit mijn camera rolt en wat ik online plaats. Het ging toen voornamelijk over het eindresultaat en niet echt over de weg ernaartoe. Onlangs nog kwam de vraag of ik niet nog eens een voor en na beeld wou online zwieren. Hoog tijd om die draad terug op te pikken dus.
Het portret van Olivier hierboven is dus de afgewerkte foto. Getrokken toen we met een opdracht architectuur bezig waren in een verlaten huis ergens nabij Sluis. ‘t Is mijn ding niet gebouwen fotograferen, dus na een halfuur ben ik dan maar wat portretten beginnen maken. De triggers had ik thuisgelaten, maar ik had wel 1 flits mee die ik via mijn D300 remote kon sturen (Nikon CLS is gewoon de max!). Flits op de grond gelegd en naar boven gericht, Olivier zijn kap laten opzetten, gevraagd of hij voor de verandering eens serieus kon kijken en klikken maar!
Originele RAW met D2X Mode II profiel
De originele foto
Dit is dus wat er uit de camera kwam en ja ik had een aantal zaken al direct tijdens de opname anders kunnen instellen. De witbalans stond eigenlijk te warm en ik had makkelijk naar 1/125s kunnen gaan om het klein beetje omgevingslicht er nog uit te halen. Op dat moment wist ik echter nog niet 100% zeker wat ik met de foto zou aanvangen. Dan nog liever ietsje teveel detail in de foto houden dan alles in schaduwen weg te steken. Ik fotografeer trouwens in RAW, dus er zijn voldoende mogelijkheden om te tweaken achteraf.
Backup, importeren en profiel instellen
Soit, ik kom thuis, ik maak een backup van de gegevens en importeer de foto’s in Lightroom. Tijdens het importeren pas ik een preset toe die het D2X Mode II profiel op de foto loslaat (via Camera Calibration onder de Develop module). Waarom? Omdat ik in mijn Nikon camera als Picture Control ook D2X mode II gebruik. Ik heb het liefst dat wat ik tijdens de shoot op het LCD van de camera beoordeel er uiteindelijk ook zo in Lightroom uitziet. Waarom D2X Mode II? Omdat ik persoonlijk vind dat de huidtonen er beter uitzien met dat profiel en het globaal gezien een beter startpunt is voor mijn postprocessing werk. Meer informatie over het verband tussen Nikon Picture Controls en de Camera Calibration in Lightroom alhier.
Sleuren aan die schuifbalken
Na wat selectiewerk in de Lightroom Library module begin ik de overgebleven beelden af te werken. Hier komt het: ik doe dat volledig at random en ik maak in een aantal gevallen zelfs gebruik van alle mogelijke functies (bvb. split toning, tone curve, HSL, etc). Ik ga wel steeds beginnen met de Basic sliders. Checken of er geen ongewenste over- of onderbelichte delen in de foto zitten, witbalans instellen (in dit geval een pak kouder), etc. Ik haal ook meestal de saturatie van de foto ietsje omlaag om vervolgens via Vibrance alles behalve de huidtonen terug wat op te kleuren (dat is trouwens één van de voordelen van die Vibrance functie).
Enkel de Contrast en Brightness sliders gebruik ik zelden. Waarom? Omdat de Tone Curve eronder mij meer controle geeft. Via Contrast gaat Lightroom de lichte tonen in dezelfde mate omhoog duwen als dat de donkere tonen omlaag getrokken worden. De Tone Curve laat toe om dat asymmetrisch te doen. Meer en fijnere controle dus. Hou ik wel van.
Overzicht Lightroom develop settings
Een overzicht van wat ik concreet voor deze foto heb aangepast (in die mate dat ik me de correcte volgorde van mijn stappen nog kan herinneren. Ik durf nogal heen en weer te springen tussen de sliders :P):
Oh, volledig vergeten, croppen is iets wat ik altijd eerst doe. Photoshoppers in de zaal slaken nu collectief een kreet. Croppen doe je pas op het einde pipo! Ik dus niet en de reden is simpel: croppen in Lightroom, zoals alle andere bewerkingen, is niet-destructief en ik werk het liefst op een beeld dat qua compositie goed zit. Zo heb ik in voor de voorbeeldfoto eerst en vooral gecropt zodat alles ietsje centraler stond (en onderaan het logo weg was).
Local Adjustments en Spot Removal
Bij portretten plaats ik steeds een Local Adjustment op de ogen om er iets meer punch in te steken. In het geval van de foto hierboven werd het zelfs serieus overdreven. Ik zet ook steeds de Auto Mask optie af wanneer ik met Local Adjustments werk. Auto Mask maakt Lightroom gewoon pokketraag. Zo zitten er in dit specifiek voorbeeld een stuk of 10 local adjustments in. Onder andere een serieuze saturatieboost op de irissen, rechterkant wat donkerder, wenkbrauwen minder scherp gemaakt, etc, etc.
Detail van een aantal Local Adjustments
Ongewenste stofdeeltjes cloon ik weg met behulp van de Spot Removal functie (in de Heal mode weliswaar). In veel gevallen werk ik daar ook zaken zoals ongewenste reflecties of haartjes mee weg. Alleen voor iets meer complexe toestanden (zoals de flits in de ogen hierboven) ga ik naar Photoshop (handig dankzij de integratie met Lightroom).
En dat is het eigenlijk zowat. Oh right, presets. Ik heb er een stuk of 4 of 5 die ik wel eens durf gebruiken als startpunt, maar meestal werk ik vanaf nul. Ok, ik heb wel presets die een bepaald onderdeel instellen (zoals de duotoon settings of een vignette), maar globale all-in-one presets? Nope. De ene foto is de andere niet. Bij gekijkaardige beelden (zoals bij een studioshoot) ga ik natuurlijk niet steeds van nul beginnen. Dan bewerk ik één foto en kopieer ik gewoon de settings naar de rest van de set. Snel en efficient.
May 5th, 2009 — howto
Een paar maand terug bestelde ik een Orbis. Ik hou namelijk van het effect van een ringflits en die Orbis is, vergeleken met echte ringflitsen weliswaar, toch wel een koopje. Technisch heb ik er weinig op aan te merken, maar ergonomisch blijft het een beetje prutsen. Met de ene hand de Orbis + flits vasthouden terwijl je met de andere hand probeert de camera te hanteren. Het zag er nochtans zo eenvoudig uit in hun promo video :/
De oplossing bleek tot voor kort een statief met daarop de flits en de Orbis. Handig omdat je terug beide handen hebt om de camera vast te houden, maar onbruikbaar bij bewegende onderwerpen. Het geheel blijkt ook nogal wankel. Op zoek naar anders en beter dus. Flash DIY guru Fotofolio Tom kwam met de oplossing: waarom niet gewoon een bracket op de Orbis monteren zodat het geheel aan de camera kan vastgemaakt worden?
Tom had er op Ebay één gevonden die zo goed als as is kon gebruikt worden. De bracket was zelfs in de hoogte verstelbaar zodat het werkte voor elk type SLR (met en zonder battery grip). Nu enkel nog het geheel aan die Orbis proberen te monteren. Tweecomponentenlijm bleek alvast goed te werken, maar ik had een beetje schrik dat het opeens tijdens een shoot zou loskomen. Die Orbis moest dus open :/
Piece of cake zo blijkt. Met de vingernagel voorzichtig de voorkant van de Orbis losgemaakt, de reflecterende binnenkant er uitgehaald en twee gaten geboord. Eerst geprobeerd met bouten en moeren, maar er van afgestapt om twee redenen: wat als de moer na verloop van tijd terug los zou komen en de kop van de bout (zelfs een extreem platte variante) bleek nog te hoog. De reflector paste er niet meer in.
Over naar plan B dan maar: rivetten (revetten?). In de spreekwoordelijke Brico om de hoek een zakje en een tang gaan halen. Allez, Joke is die gaan halen. Om maar te zeggen hoe geweldig mijn vrouw is! Rivetten er in, eens goed knijpen en hey presto! Muurvast! Reflector er terug in, lijm op de rand aangebrengen, front er terug op en goed laten drogen. Done :)
Nu goed, licht is het natuurlijk niet. Nikon D300, 17-55mm, SB-800, Orbis en bracket zijn samen goed voor een dikke 3.3kg. Je gaat er dus geen halve dag mee rondlopen op een trouwfeest, maar je hebt wel beide handen om de camera vast te houden en instellingen te veranderen. Op de Orbis website staat trouwens dat er ergens in 2009 een orbis™ arm™ komt. Eens benieuwd hoe die er gaat uitzien ;)
April 30th, 2009 — tussendoor
Een paar dagen terug merkte ik voor het eerst een poster op van de NMBS voor een campagne over treinreizen in Europa. Een lachende dame in een rode jurk, achterop een fiets met een stokbrood in haar hand. Toen ik vandaag op weg naar huis een foto wou nemen bleek dat ze natuurlijk die posters al terug weggehaald hadden. Gelukkig stond de campagne ook in de Metro deze week (en kun je op hun site de PDFs nog downloaden :P).
Ik herkende de foto (bijna) meteen. Links, de lachende juffrouw, met de zonnebril op? Neen? Denk eens goed na! Niemand? Maar allez! ‘t Is nochtans geen onbekende fotograaf hoor. Vooruit, een paar hints: amerikaan, Nikon, advertising. De echte foto en oplossing kun je alvast hier terugvinden, maar probeer eerst maar een gokje in de comments ;)
April 26th, 2009 — evenement
Vlug! Vooraleer de week ten einde is toch nog effe een post online zwieren. Hah! Niet dat ik geen zin heb om te schrijven of, god forbid, niet weet waarover schrijven. ‘t Is gewoon op alle vlakken een beetje druk geweest. Soit, hoog tijd om nog eens een item van de hier-moet-ik-dringend-iets-over-bloggen lijst te schrappen.
De tweede dag van het shooting weekend bijvoorbeeld. Net als de zaterdag was het terug fantastisch weer. Althans voor de tijd van het jaar en gegeven het nogal wisselvallige belgische klimaat. Het initiële idee was om na de middag richting strand te trekken, maar het bleek uiteindelijk toch nog ietsje te koud. Zelfde locatie met andere modellen dan maar. Een kleine selectie uit de ‘zondagse’ portretten (in willekeurige volgorde).
Caro – 116mm, 1/100s, f/3.5, ISO250
Om te beginnen twee foto’s van Caro. Het beeld hierboven werd gemaakt in een verlaten gang, ietsje onderbelicht en vervolgens met behulp van een beauty dish (vooraan, camera links) en een losse speedlight (achteraan, ook camera links) terug bijgelicht. De foto hieronder is eigenlijk dezelfde setup, alleen staat de beauty dish ditmaal aan de rechterkant, stak op de speedlight achteraan een halve CTO gel en stonden we buiten in het gras :)
Caro – 200mm, 1/250s, f/4.0, ISO100
Next up: Filip Bunkens. Persoonlijk ken ik Filip als fotograaf, maar voor deze gelegenheid speelde hij ook model (zie ook de Osama Bin Bunker post). Puur natuurlijk licht en SunBounce ditmaal. Hard zonlicht van links met aan de rechterkant een SunBounce als fill. Een foto die ik nog wel eens naar zwart/wit ga omzetten denk ik.
Filip – 98mm, 1/320s, f/3.5, ISO200
Vlak na de middag heb ik ook samen met Joke een aantal foto’s gemaakt in het gras. Ook hier geen speedlights maar enkel de harde middagzon in combinatie met een voice controlled SunBounce Mini als fill (thanks Sofie :P). Voor de nabewerking werden de highlights via split toning een tikkeltje geler gemaakt (voor dat extra zomers gevoel).
Joke – 200mm, 1/1600s, f/3.2, ISO200
Last but definitely not least: Eline. De foto werd binnen gemaakt tegen een container met enkel de beauty dish (camera rechts. Nu ja, camera links was moeilijk geweest want daar stond die container natuurlijk :P). Net zoals bij de andere foto’s werd ook hier een voldoende groot diafragma gekozen om de DOF klein te houden.
Eline – 200mm, 1/50s, f/2.8, ISO100
Superbedankt aan Filip, Sara, Caro, Eline en Joke om model te zijn voor een bende zotte fotografen. Net als de zaterdag was het terug een enorm leuke bedoening! Het ganse weekend was trouwens een beetje een test want ik zou dit in de toekomst dolgraag willen herhalen, zij het dan in een iets andere vorm want doordat er ongeveer evenveel modellen als fotografen waren moest je als fotograaf af en toe alleen werken.
Bij een volgende editie zou ik graag groepjes van 2 of meer fotografen willen vormen. Eén iemand fotografeert terwijl de anderen meedenken en helpen met de belichting, vervolgens schuiven we door en is het aan de volgende om te shooten. Er is maar 1 regel: op het einde van de dag moet iedereen andere beelden gemaakt hebben (andere locatie en/of andere kledij en/of andere belichting, etc). Als je interesse hebt geef dan gerust een seintje in de comments ;)
April 19th, 2009 — tussendoor
U-huh, we hadden op de tweede dag van ons shooting weekend de eer om Filip Bunkens’ alter ego Osama Bin Bunker als model te ontvangen. Om ten volle van deze foto te genieten kun je best even een vette ZZ Top schijf (of iets dergelijks) opleggen. Ik wacht wel even :)
April 19th, 2009 — evenement
Sofie was me eigenlijk al voor met haar supersnelle post (ik zat verdikke nog goed en wel te eten en het stond ginder al online, rappe madam die Sofie :P). Anyway, vandaag was dus dag 1 van onze 2-daagse shoot op locatie. Samen met fotografen Paul, Olivier, Sofie en Sophie trokken we er op uit om, naast foto’s, vooral veel fun te maken! Hieronder alvast een kleine teaser wat er vandaag uit mijn camera gerold is :D
Vandaag was voor mij persoonlijk vooral de kickoff van het terug shooten op locatie. Even niet meer binnen in de studio, maar terug naar buiten onder een lekker warme lentezon. Super! Vandaag ook voor de eerste keer echt de Orbis kunnen uittesten alsook de Nikkor 70-200mm VR. Van die laatste ben ik in ieder geval enorm onder de indruk. Meer details volgen, maar nu naar bed zodat we fris zijn voor deel 2 morgen :) Nogmaals superbedankt trouwens aan Ine en Gaelle voor hun fantastisch modellenwerk!
April 17th, 2009 — fotografie
‘t Heeft eventjes geduurd, maar gisteravond heb ik eindelijk de rest van de beelden van de tweede studioshoot met Gaelle kunnen afwerken. Ik ben er finaal gezien heel tevreden over, maar ik heb het wel eventjes gehad met studiowerk. Nu de zon meer en meer vanachter de wolken komt piepen begint het terug te kriebelen om op locatie te gaan shooten!!
Oh and on a completely unrelated note: some of my English speaking buddies are asking me when I’ll finally get my ass in gear and install a language plugin so they can read along and not just look at the pretty pictures. Uhm, soon, I promise! I’ve been looking at a couple of options for WordPress, but so far I haven’t found anything to my liking yet. Rest assured though, I’m working on it :)
April 13th, 2009 — evenement
Speelschaar SFX 2009 – 32mm, 1/100s, f/9, ISO400
Gisteren had Joke met de Speelschaar SFX een lentemars en koffieconcert in Brugge. De dag daarvoor had ik via mail de vraag van de organisatie gekregen of ik het zag zitten om na het optreden een “mooie” groepsfoto te maken voor op een affiche. Vermits ik met Noah toch al ter plekke ging zijn was het louter een kwestie van de camera mee te pakken. Een kleine moeite voor mij en je doet er uiteindelijk een pak mensen plezier mee.
Op vlak van organisatie kun je die gasten van de Speelschaar niet veel bijleren denk ik. In nog geen 5 minuten hadden ze zichzelf netjes gepositioneerd op de markt van Brugge. Alle hoofden mooi zichtbaar en alle rijen netjes geschrankt. Als fotograaf kan je daar enkel van dromen. Jammer genoeg is niet iedereen op de markt van Brugge zo gedisciplineerd. Zo trekken toeristen zich geen bal aan van wat je daar staat te doen en gaan de bussen niet wachten om te stoppen aan hun halte vlak vóór de groep. De grote markt van Brugge tijdens een paasweekend is geen ideale locatie voor een groepsfoto. Zoveel weet ik ondertussen :/
Net op het moment dat je in drie talen de aandacht van alle toeristen lijkt vast te hebben en ze uit beeld staan, loopt er alsnog één of andere verdwaalde pipo midden door het beeld. Grappig wel om dan gans de Speelschaar luidkeels te horen brullen naar die ene persoon. Een megafoon heeft er niets aan. Uiteindelijk alle ongewenste onderwerpen uit beeld gekregen, een stuk of tien foto’s getrokken (in burst mode) en dezelfde avond nog het finaal afgewerkte beeld opgestuurd naar de organisatie. Al bij al minder dan een halfuur werk, maar toch wel spannend! :)