Entries Tagged 'fotografie' ↓

Vanaf het moment dat Noah op de arm zit krijgt hij zo’n ongelooflijk serieuze uitdrukking op zijn gezicht.  Leg hem in zijn buggy of op een speelmat en ‘t is lachen en plezier maken, maar op de arm?  Neen!  Op de arm zitten is serious business meneer!

Ik weet eigenlijk niet hoe lang die feature al bestaat op Flickr, maar ik wou toch even de embedded slideshow functionaliteit uittesten. Hierbij dan maar de volledige set foto’s van het Canon blogger hands on evenement van vorige donderdag.

Quizvraagje: wat is Serge aan het denken/dromen in deze foto? Antwoorden mogen op nonchalante wijze in de comments gesmeten worden. Eerste prijs is de ongelooflijke eer te weten dat u de grappigste bent :)

Eentje die ik getrokken heb op een feestje ergens tijdens de zomer (nu ja, zomer). Niets speciaals ware het niet dat ik een ongelooflijke schrik heb van die beesten. Ik ben dus eigenlijk een heel klein beetje fier op mezelf dat ik zo dicht gegaan ben om die foto te nemen. Ok, ok, 78mm (52mm x 1.5) is misschien niet, uhm, zo dicht, maar voor mij was het in elk geval meer dan dicht genoeg :/

Ik ben niet zo’n groot liefhebber van katten, maar ze zijn een typisch makkelijk onderwerp om te fotograferen. Grote ogen, redelijk schattig, je weet wel. Nu bon, ‘t moet niet altijd diepzinnig zijn zeker?

Gisteren las ik bij Pieter Baert hoe hij zijn beelden bewerkt in Lightroom.  Ik had al een licht vermoeden dat het iets met een duotoon (split tone) te maken had en gisteren bevestigde Pieter mijn vermoeden.  Ik moet eerlijk toegeven dat ik het tot op vandaag zo goed als enkel maar gebruikte voor extreme bewerkingen (zoals deze foto van Noah’s ogen of dit beeld van mezelf).  Het idee van Pieter om een subtiele duotoon te gebruiken om de huid op te warmen vind ik echt wel goed gevonden.

Proberen dus die handel!  Ik had nog een reeks onbewerkte foto’s van Noah liggen waar er serieus roze huidtinten in zaten.  Hoewel de kleine een schoon roos velleke heeft vond ik het toch iets te fel naar mijn goesting.  Het ideale beeld om dus een ‘Pieterke’ op los te laten.  Hieronder het originele beeld zoals Lightroom het toont met het ACR4.4 profiel.

Na bewerken in Lightroom:

Goed gevonden dus van Pieter om met behulp van een duotoon de huidtinten op te warmen. Ik kan het effect echt wel smaken. Naast de Lightroom bewerkingen die je in Pieter’s post kan zien, heb ik enkel nog wat scherpte toegevoegd (weliswaar met een masker van 80%), de ruis wat onderdrukt, een klein beetje post-crop vignettering (ik vind het effect van de post-crop vignetten ook op niet gecropte beelden mooier dan wat de standaard vignette slider doet) en een kleine aanpassing van de camera calibratie. Meer bepaald de red primary die ik een heel klein beetje minder rood en iets minder gesatureerd gemaakt heb.

Hieronder nog een zwart/wit versie. Voor de verandering eens niet met de zwart/wit processing die ik normaal gezien gebruik. Zelf werk ik meestal met de grayscale optie in Lightroom om vervolgens met de HSL sliders de informatie in de individuele kleurkanalen van intensiteit te veranderen. Neen, ditmaal heb ik Jan zijn manier van werken eens toegepast: starten van de Creative – B&W Low Contrast preset en vervolgens met de basic sliders en tone curve het gewenste contrast effect proberen te bekomen.

Deze preset desatureert de foto volledig (saturation slider volledig naar beneden) en gebruikt een custom camera calibratie setting die de huidtinten er heel wat lichter doet uitzien. Op het einde heb ik alsnog eens op de grayscale knop gedrukt (koppig als ik ben). Hier en daar heb ik ook nog wat locale edits toegepast. Iets meer clarity op neus en lippen (+20) en de helderheid van het deel rond de ogen ietwat opgetrokken (exposure +0.14 en contrast -15). Op onderstaande screenshot staan beide edits actief ter illustratie.

Gewoon, een portretje van m’n twee meest favoriete onderwerpen :)

Nogal een verschil, niet?  Ik had het al aangekondigd op Twitter dat ik een aantal foto’s zou posten samen met het onbewerkte origineel.  Toegegeven het is met een klein hartje dat ik het doe.  Want je weet natuurlijk niet wat de reacties zullen zijn. Ik durf namelijk nog wel eens onzeker zijn als het over fotografie gaat. Uhm, waarom wil ik dan deze post per se schrijven?

Gewoon, om aan te tonen dat veel van de foto’s die ik op het internet plaats niet in die vorm uit de camera rollen. Het kan frustrerend zijn om op bijvoorbeeld Flickr te browsen en te zien wat andere mensen ‘zogezegd’ uit hun camera halen. Ik kan het weten, het is een gevoel dat ik vandaag de dag bij momenten nog wel eens durf hebben.

Deze post gaat niet over hoe ik het doe, daar zal ik een volgende keer wel in meer detail op ingaan, maar meer over het feit dat ik het effectief doe. Ja, ik durf serieus te sleuren aan de schuifbalken in Lightroom en Photoshop. Neen, er zijn weinig momenten waar ik een foto onbewerkt laat. Zoals Pieter ook al zei op Twitter: kijk naar hoe het er in een doka aan toe gaat.

Het niet altijd even drastisch hoor, zoals de onderstaande paar beelden aantonen.  Ik merk vooral dat ik bij portretten weinig ga/durf aanpassen.  Close-up werk, detailfoto’s of macro beelden ga ik meestal wel iets verder mee.  Maar goed, dit zijn dus een aantal van mijn foto’s.  Hopelijk is iemand hier iets mee :)

Een zeer goeie site is trouwens pixeldreamer.de van collega fotoblogger Klaus.  Voor elk beeld dat hij post kun je het originele en onbewerkte bestand bekijken (gewoon met de muis even boven ‘naccher’ hangen).  Zeer knap, zeer leerrijk en vooral zeer moedig van Klaus om de ganse wereld te tonen wat hij met zijn beeldmateriaal doet.  Zeker eens gaan kijken.

Hola!  Stop the press!  Onze kleine heeft zijn eerste fruitpap gegeten.  Allez, ‘t is eigenlijk ondertussen al een maand of zo geleden, maar ik heb pas de afgelopen paar dagen de tijd gevonden om de foto’s te verwerken.  Dat en het feit dat ik graag procrastineer dat het een lieve lust is natuurlijk.

In het kort: fruitpap en ondertussen eigenlijk ook al groentepap (groentenpap? iemand?) blijken veel beter in de smaak te vallen dan flessen melk.  Het gaat er dus heel vlot in met andere woorden.  Zeer jammer voor bibi natuurlijk want, voor zij die het nog niet zouden weten, fruitpap is dus echt wel l-e-k-k-e-r.  Er blijft  zelden iets over voor de papa.

Toegegeven, we gaan met die foto’s zeker geen prijzen winnen.  Ik kan ook moeilijk een halve flitsopstelling maken om vervolgens de kleine bij elke hap zowat uit zijn stoel te blazen.  Niet elke foto moet dan ook een potentieel kunstwerk zijn.  Soms is de herinnering belangrijker.  Ik probeer echter wel om er iets meer dan een snelle snapshot van te maken.  In dit geval was Noah met stoel en al wat dichter bij het raam plaatsen om wat extra licht te hebben al meer dan voldoende.  En daarmee hebben we weeral een paar herinneringen vastgelegd voor later.  ‘t Gaat veel te snel eigenlijk.

De volledige set is terug te vinden op Flickr.  Oh en de post die ik ging schrijven over het tonen van een aantal RAW beelden met daarnaast telkens de bewerkte versies zal voor morgen, erhm straks, zijn.  Excuses aan de mensen die er op zaten te wachten.

Een tijdje geleden had ik bij mijn zus in de tuin een foto genomen van het display op hun Weber BBQ. Niet dat ik het op dat moment een fantastisch beeld vond, maar een mens weet nooit dat je er nadien iets kan uithalen. Ik vond het eigenlijk ook wel grappig hoe de wijzer daar zo onder nul stond te bengelen. *vrr* *klik* dus en na wat tijd in Lightroom kregen we dit:

Nu mag ik wel de nadruk leggen op ‘na wat tijd’. Er zat namelijk her en der op die BBQ wat stof en vuil die ik wou wegclonen. Klik op de ‘spot removal’ tool in Lightroom en hupsakee, stofje hier weg, stofje daar weg, ah daar nog eentje en daar en ginder en… you catch my drift. In mijn hoofd een stemmetje dat constant zei dat ik het bestand misschien beter gewoon in Photoshop kon opendoen, maar neen, keikop die ik ben: doorklikken, zo’n kwartier lang! Lightroom spot removal tool FTW! Ziehier mijn *ahem* kunstwerk:

Een beetje erover? Ja, tegen wie zeg je het. Soms kan ik echt verkeerd bezig zijn. Pas op en ik besef dat op het moment dan ook hee, maar toch gewoon gelijk een keikop verder doen. Ik zou soms ambetant worden van mezelf. Nu bon. Als extra hieronder het originele bestand:

Allez hop, we zijn getrouwd zie. Een fantastische dag met een pak zeer goeie vrienden is eigenlijk veel te vlug voorbijgevlogen (u weet wel, time flies when you’re having fun en zo), maar we hebben er allebei met volle teugen kunnen van genieten. Geen stress, geen zorgen, gewoon ons amuseren! We hadden trouwens enorm veel geluk met het weer. Net voor de receptie begon brak het wolkendek volledig open. Uh-huh, helblauwe lucht en stralende zon voor de rest van de dag.

Hierboven onze ringen, gemaakt bij Ginkgo op het Walplein in Brugge (naast brouwery de Halve Maan voor zij die Brugge een beetje kennen). Geen van ons beide was te vinden voor een afgelikte ring met edelstenen. Neen, voor ons mocht het ietsje ruwer en ambachtelijker eigenlijk. We hebben trouwens een aantal maanden terug het ganse smeedproces ter plekke mogen volgen. Van een hoopje losse zilverkorrels naar dit. Volledig old school. Zo van slaan met de hamer op het aambeeld en dergelijke. Geniaal, zegt u? Zeer zeker meneer!