Woohoo!! Noah zit tegenwoordig alleen recht in bad. Ik lag half wakker in bed toen Joke me naar de badkamer riep om te komen kijken. Vlug vlug de camera gepakt en het ganse gebeuren zo goed als ik kon vastgelegd (nog zo’n beetje half aan het slapen, weet u wel).
Dolle pret – 50mm, 1/80e, f/2.2, ISO400
Qua belichting kon het niet eenvoudiger eigenlijk: geen flits, enkel het raam rechts van de camera. De witte binnenkant van de douche zorgde voor voldoende invullicht aan de andere kant. Oh en het is dus niet alleen flink rechtzetten é, neenee, we kunnen ook al volop met de handen in het water slaan en papa’s UV filter natspatten. En maar lachen, de kleine sloeber ;)
Hoog tijd om nog een aantal beelden van de shoot met Free te posten. In tegenstelling tot de 3 beelden uit de vorige post is in deze foto’s de invloed van de SunBounce veel duidelijker zichtbaar. De meeste van de onderstaande beelden werden bijvoorbeeld getrokken met de zon vlak achter het model en alleen de SunBounce als invullicht.
Grappig hoe ik ten opzichte van begin vorig jaar nu wel enorm veel plezier kan beleven aan portretfotografie. Had je me een jaar geleden gevraagd wat ik het liefst fotografeer dan was model- en portretfotografie niet direct mijn topantwoord geweest. Geen idee waarom hoor, maar ik ben in elk geval heel blij dat ik ietwat van een focus gevonden heb. Nu proberen op zijn minst de lat te houden waar ik ze met deze shoot gelegd heb.
Tijd voor een iets meer zinvolle update van deze blogpost (nu ja, wat is zinvol natuurlijk). Anyway, een tijdje terug vroeg Tom of ik geen zin had om mee te gaan shooten. Deze keer niet enkel om behind the scenes footage te verzamelen of voice controlled SunBounce te spelen, maar ook om zelf echt te ‘werken’. Foto’s afleveren die in een portfolio kunnen met andere woorden. Ik heb even getwijfeld, niet lang, maar toch. Het was niet een vraag die ik zo direct had verwacht.
Wat heb ik zoal onthouden van deze ervaring? Dat goeie visagie echt wonderen kan doen voor je foto’s. Dat California SunBounce schermen geweldig zijn om mee te werken. De hoeveelheid licht dat die dingen kunnen reflecteren is niet normaal. Toegegeven, ze zijn zeker niet goedkoop, maar ze werken dan ook echt wel enorm goed. Ik heb er nu wel geen budget voor, maar er staat toch alvast ééntje op de lijst van toekomstige aankopen.
Wat ik meeneem naar volgende shoots is dat ik nog beter rond mij moet leren kijken op locatie. Ook heb ik de indruk dat ik bij momenten nog teveel aan bijkomstige dingen zit te denken en dat ik daardoor een pak andere zaken uit het oog verlies. Achteraf merk ik bijvoorbeeld dat de beste beelden telkens de eerste uit een reeks waren. Vanaf het moment dat ik teveel begon te friemelen met mijn instellingen verloor ik soms mijn compositie of de expressie van het model uit het oog. Iets waar ik dus aan kan werken en dat is altijd goed om weten!
Een heel dikke merci aan Tom om mij de kans te geven zelf een portfolio shoot te doen, maar evenzeer bedankt aan Katleen (de dame van de ‘sjmink en taar’), Stijn (de coole roadie) en Free (het model) voor de superleuke dag! Het mag, neen, moet trouwens gezegd: Free is een fantastisch model (zoals ook wel zal blijken uit de foto’s die ik binnenkort nog online zet). Vriestemperaturen en toch met een glimlach en een berg enthousiasme blijven gaan. Daar heb ik dus enorme bewondering voor. Ik ben dan wel geen expert ter zake, maar in mijn ogen is Free echt professioneel. Zeer zeker meneer!
Tom heeft ondertussen ook zijn ervaringen neergepend! Meer beeldmateriaal volgt trouwens nog in een volgende blogpost :)
Werken met lastige modellen, ik wens het echt niemand toe. Vandaag had ik een fotoshoot met een nieuw en opkomend model en ik zag het echt zitten, echt waar. Ik was laaiend enthousiast toen hij me opbelde met de vraag of ik beschikbaar was om zijn portfolio te shooten. Maar ‘t is een regelrechte ramp geworden. Denken dat hij een model is ja, maar luisteren naar de instructies van de fotograaf? Forget it! Het enige beeld dat qua pose nog redelijk meevalt is die hierboven. Nooit nie meer! Ik zweer het!
Eerst en vooral wil ik jullie natuurlijk allemaal het allerbeste wensen voor 2009. Ondanks Tom’sfantastisch idee om de foto uit de vorige post te gebruiken voor onze kerst/nieuwjaarskaart hebben we toch besloten om voor iets anders te gaan. Dit namelijk:
Kerstkaart – 105mm, 1/80e, f/4, ISO400
Elk jaar is het zo’n beetje hetzelfde liedje: ik procrastineer dat het geen naam heeft en Joke mag continu aan de kar staan trekken opdat de kerstkaart op tijd klaar zou zijn. Zo ook dit jaar. ‘t Was zelfs zo erg dat we ook onze bedankingskaartjes voor het trouwfeest nog niet verstuurd hadden. Het werd dus nadenken over hoe we én bedankingskaart én kerstkaart iet of wat konden combineren.
‘t Is uiteindelijk een half grapje geworden. Op de uitnodiging voor ons trouwfeest hadden we vermeld dat we aan het kijken waren om onze gezinswagen uit te breiden (Joke’s Clio bleek toch een beetje te klein geworden) dus dachten we om daar iets mee te doen. Van de garage hadden we een schaalmodel van de nieuwe Kangoo gekregen en die paste gewoon perfect bij de kleine kerststal die we hier liggen hebben. Even de gedachte van kerstmis een beetje commercialiseren. Renault zal content zijn: de nieuwe Kangoo, ook voor Jozef, Maria en kinneke Jezus de perfecte gezinswagen :)
Kerstkaart setup – 105mm, 1/80e, f/4, ISO400
Dan maar vlug vlug kerststal en Kangoo op het laminaat gezet (groot raam achter mij) en met de 105mm met relatief kleine scherptediepte (f/4.0) de foto getrokken. In eerste instantie was de ster in de stal gewoon een gat dus heb ik er maar een zaklamp achter geplaatst om die wat op te lichten. Iets wat ik evengoed in Photoshop had kunnen doen, maar ik ben nu eenmaal geen expert op dat vlak.
Met nabewerking in Lightroom ben ik denk ik iets meer dan een uurtje bezig geweest. ‘t Valt dus al bij al nog goed mee. Ik zal in elk geval ‘op tijd beginnen aan de kerstkaart’ als één van de vele goede voornemens op mijn lijstje zetten! Nogmaals mijn beste wensen voor 2009 iedereen!
Als ik één enkele foto mag uitkiezen dat ik in 2008 getrokken heb dan is het 100% deze. De geboorte van onze kleine Noah was echt wel hét evenement van het afgelopen jaar waar eigenlijk niets anders aan kan tippen. Niet per sé de technisch beste foto, verre van, maar wel het beeld met de meeste betekenis en impact voor mij.
Vorige week maandag belde mijn model voor die avond af door onvoorziene omstandigheden en mocht ik dus nog vlug vlug naar een oplossing beginnen zoeken. Dan maar even Paul opgebeld met de vraag of ik zijn model, Annelien dus, zou mogen fotograferen en dat bleek geen enkel probleem te zijn. Het is uiteindelijk een enorm leuke shoot geworden. Nogmaals s-u-p-e-r bedankt aan beide!
Jahaaa, de eerste officiële fotoshoot op locatie zit er op! Een tijdje terug vroeg Paul me of ik zin had om er eens op uit te trekken met een aantal collega fotografen. Uhm, ja vaneigens dadde! Dat moet een mens mij geen twee keer vragen eigenlijk. Het idee werd verder geconcretiseerd en vorige zondag trokken we samen richting RTT gebouwen in Oostduinkerke.
Ik was al een tijdje aan het denken om eens ergens in een verlaten gebouw te gaan fotograferen, maar het kwam er maar niet van. Voor een stuk omdat ik het niet zo direct zag zitten om alleen met een model er op uit te trekken. Een fotoshoot met anderen samen leek me dus een fantastisch idee. Fotografen van dienst waren: Paul, Olivier, Kristof en mezelf. Onze modellen voor de dag: Laetithia, Sara, Sara en Annelien. Stuk voor stuk superleuke mensen om mee samen te werken.
Wat heb ik zoal onthouden van die dag? Veel te veel eigenlijk, maar in het kort dit: dat shooten met flitsers op locatie echt wel pure fun is, dat een mens zou kunnen verdwalen in de RTT gebouwen, dat modellen echte lolbroeken kunnen zijn, dat ik veel meer sfeerbeelden moet nemen, dat ik als fotograaf nog veel te traag ben om de modellen te kunnen volgen en, belangrijkst van al, dat er zo vlug mogelijk een volgende shoot mag ingepland worden! Oh, en dat ik dringend wieltjes onder mijn koffer met flitsmateriaal moet monteren, want dat ding weegt teveel om zo mee rond te zeulen. Een kort overzicht:
Bedankt Paul, Olivier, Kristof, Laetithia, Sara, Sara en Annelien voor de enorm leuke dag. Het mag zeker nog eens herhaald worden! Hoe vlugger, hoe liever zelfs. Oh en aan de modellen: jullie hebben mijn ego echt wel gestreeld toen jullie zeiden dat ik er ‘maar’ 24 uitzag. Merci é! :)
Vandaag is voorbijgevlogen, maar ik heb toch nog een klein beetje tijd gevonden om door de archieven van de afgelopen maanden te lopen en nog wat fotomateriaal te bewerken. Noah is ongeveer een maand of twee in deze foto. Onze kleine heeft toch echt wel een schattige neus :)
Jammer genoeg komt er momenteel uit dat schattig reukorgaan serieus wat snot. Hij zit namelijk met een redelijk zware verkoudheid. Hoesten, kuchen, snotteren, niezen, koorts, … Enfin, the works. Drie keer per dag mag hij ook van ‘aerosol’ doen, maar daar lijkt hij precies niet echt tegen op te zien. Van mama en papa krijgt hij alvast een driedubbele dosis knuffels en liefde. Naar ‘t schijnt helpt dat ook al veel :)
Update: de 2 vorige beelden die in deze post zaten werkten zodanig op mijn zenuwen dat ik ze terug verwijderd heb. Er was iets mee wat mij niet aanstond aan die foto’s en ik werd er gewoon lastig van. Nieuw beeld dus, Joke met Noah die net uit bad komt ditmaal. En geef toe, die ‘toek oep auw muijle’ pose is toch gewoon mega :D
Al meer dan een jaar zit ik te spelen met een idee voor een foto. Geen serie of reportage, maar één enkele foto. Beeld je in: zo’n lichtgevende lounge bar, lachende mannen in maatpak met kraakwit hemd die allemaal een Martini staan te drinken en midden in die rij één enkele depressieve clown. Een dikke clown, versleten, oud, met uitlopende makeup en een platte, halflege pint in zijn handen. Gefotografeerd vanuit het standpunt van de barman. Fotografisch een beetje in de stijl van wat Gregory Crewdson doet, so to speak. Zo volledig in scene gezet en al.
Vraag me niet waar ik het vandaan haal. Ik denk zelfs dat ik het al ergens eens moet gezien hebben want ik kan het me veel te goed visualiseren. Normaal gezien blijven dergelijke ideeën veel vager in mijn gedachten ronddwalen. Maar die depressieve clown? Die dus niet, die moet er per sé uit. Die moet en zal gefotografeerd worden. Ik vermoed dat psychologen hier een vette kluif zouden aan hebben. ‘t Zal wel ergens met een trauma uit mijn jeugdjaren te maken hebben of zo.
Op zoek dus naar een lounge bar, een stuk of 15 afgelikte venten in maatpak met kraakwit hemd en een persoon die voor de gelegenheid een dikke, depressieve en vooral lelijke clown wil spelen. Het knaagt zo hard meneer. Het wordt echt tijd om er eens werk van te maken. Ik zie het mij echter niet alleen doen. Het voelt meer aan als een heus project waar ik eerst met een paar mensen eens van gedachten over ga wisselen.
