Vorige woensdag hadden ze blijkbaar bij Syntra een extra les ingelast, dus kon ik nog eens met Gaelle de studio induiken. De beauty shot opdracht had ik er al opzitten, maar ik was uiteindelijk niet 100% tevreden met het resultaat. Er zat naar mijn mening iets te weinig punch in de beelden en de witte achtergrond die ik toen gebruikt had bleek niet echt de beste keuze.
Opnieuw proberen dus die handel. De opstelling? Een genre clam shell setup. 2 vierkante softboxen vóór het model net boven ooghoogte onder een hoek van 45 graden naar beneden gericht. Daaronder (alsook links en rechts van het model) staat een reflector. Je creëert als het ware een soort van lichtbak. Het weerkaatste licht vult een groot deel van de schaduwen in, wat zorgt voor een zeer flatterend effect (which the ladies love!).
Grootste probleem was dat, door de kleine afstand tussen model en flitsen, het diafragmagetal enorm groot werd. Met beide 1600Ws flitsen op minimum gaf de lichtmeter nog altijd een dikke f/16 of zo aan (bij 1/125s, ISO 100). Dan maar een wit laken (wat Olivier zoal niet in de koffer van zijn wagen heeft liggen) over beide softboxen gegooid om de output nog wat te temperen tot f/6.3 – f/8 met als bijkomend voordeel dat de reflectie in de ogen een propere doorlopend streepje werd! Mega :)
Meer foto’s volgen. Eerst nog een paar andere zaken in orde brengen :)
Gisteren heb ik de procrastinator in mezelf een schop onder zijn kont gegeven en de foto’s van de shoot met Gaelle finaal afgewerkt. Een maand (shame on me, ik weet het!) geleden had ik al 2 beeldenuit de reeks online geplaatst. Initieel wou ik er een zwart/wit reeks van maken, maar we zijn uiteindelijk een andere weg ingeslaan.
Ik had Gaelle gevraagd om een MP3 speler met haar favoriete muziek mee te brengen naar de studio. Niet enkel als visueel attribuut, maar vooral als test om meer emotie in de beelden te krijgen. Eenmaal ze wist wat ik precies qua beelden in gedachten had mocht ze voor de rest van de shoot de koptelefoon opzetten, de play knop indrukken en gewoon wegdromen.
Gaelle staat ondertussen serieus hoog op mijn favorietenlijst van modellen. Ik zou dolgraag nog eens met haar willen samenwerken. De volledige set staat zoals gewoonlijk op Flickr. Hieronder alvast een slideshow.
Update: de titel zou eigenlijk beter ‘Fotografie = (soms) experimenteren’ zijn. Een mens kan namelijk niet altijd spelen en uitproberen :)
Ik denk dat ik nu al een half uur probeer iets van tekst te schrijven bij de foto’s in deze post en het wil maar niet lukken. In het kort dan maar: gewoon wat zitten experimenteren met presets in Lightroom :)
Hieronder het origineel. Eigenlijk wou ik de VR functie van de 105mm eens testen, maar na importeren in Lightroom, wat spelen met presets en heen en weergeschuif met sliders heb ik de foto dan toch maar gehouden.
Experimenteren dus. Moet ik eigenlijk veel meer durven doen. Het hoeven niet altijd correcte kleuren te zijn of een weergave van de realiteit. Soms is het gewoon voldoende dat het er leuk uit ziet :)
Hij was deze middag zo braaf aan het spelen onze kleine Noah dat ik me maar even naast hem gelegd heb om wat foto’s te trekken. ‘t Is bijna niet te geloven, maar een mens wordt gewoon vrolijk van naar hem te kijken:
Noah – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 800
Noah – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 800
Noah – 1/80s, 105mm, f/3.0, ISO 640
Noah – 1/80s, 105mm, f/3.0, ISO 800
Noah – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 640
De focus zit niet altijd 100% correct (ik weet het, ik ben een mierenneuker), maar voor foto’s als deze til ik daar eigenlijk niet zo heel zwaar aan. Binnen hier en 10 jaar zullen we blij zijn dat we die beelden hebben. Oh, en als er dan één iets is waar ik nóg vrolijker van wordt dan Noah die lacht, dan is het echt wel Noah en Joke die samen lachen :)
Noah & Joke – 1/100s, 105mm, f/3.0, ISO 800
In totaal heb ik een 24-tal beelden overgehouden aan de fotoshoot met onze kleine spruit. Meer fotomateriaal dan waar ik initieel op gehoopt had. Licht in dit geval was gewoon een groot raam achter mij en qua nabewerking bleef het bij wat tone curve, clarity en vignette aanpassingen. Een slideshow met wat meer beeldmateriaal hieronder.
De RAW beelden die ik destijds meegenomen heb naar huis na het Canon Hands On event kon ik toen niet openen omdat er geen enkel programma het nieuwe 5D Mark II RAW formaat kon lezen. Na de laatste update heeft Lightroom er echter geen enkel probleem meer mee en ik kan nu eindelijk zien wat het effect van diafragma f/1.2 op een full frame camera is. Persoonlijk had ik verwacht dat met zo’n beperkte DOF de focus volledig verkeerd ging liggen, maar het valt nog goed mee eigenlijk :)
Groot was mijn verbazing toen ik thuis kwam van de shoot met Gaelle en beelden begon te selecteren. De foto hierboven komt namelijk zo goed als onbewerkt uit de camera. ‘zo goed als’ omdat ik natuurlijk de RAW file in Lightroom heb moeten importeren, Lightroom een default bewerking op de foto loslaat en de foto terug geëxporteerd werd met een watermerk. Aan het contrast, de helderheid, de kleur, etc werd er echter niets veranderd.
Goed licht en vóóraf de witbalans instellen met een grijskaart blijken dus toch niet onbelangrijk. Waarom die witbalans effectief meten? In de studio’s van Syntra werken we met nogal oude softboxen. Softboxen die over de jaren heen al een beetje hun mooie witte kleur verloren hebben en dus nogal eens een kleurzweem op de foto durven plakken. De witbalans op ‘flits’ zetten is dus niet altijd voldoende. Achteraf de witbalans aanpassen via software is een optie, maar dat veronderstelt dat je ergens een plek hebt in de foto waarop je die witbalans überhaupt kan instellen.
Let op, het licht komt in dit geval zeker niet van mij. Het is dezelfde opstelling als die uit de vorige post. Full credit gaat dus naar Paul Gheyle. Maar het geeft wel aan dat tijd steken in het opzetten van de belichting en deze tijdens de shoot op geregelde tijdstippen bij te regelen niet onbelangrijk is. Wil dat zeggen dat je alles moet gaan meten met een lichtmeter? Goh, niet per se. Wij hebben het nu eenmaal zo geleerd in de opleiding, maar ik ben er zeker van dat er een pak mensen hun plan kunnen trekken met de LCD van hun camera en het bijhorende histogram.
Wat ik wel weet is dat het enorm deugd kan doen om eens een set beelden uit de camera te zien komen waar je achteraf nagenoeg geen werk meer aan hebt. Ik ga misschien nog wel wat tweaken aan de foto hierboven (of ze bijvoorbeeld eens omzetten naar zwart/wit), maar ‘as is’ ben ik er sowieso al heel tevreden van :)
Het was alweer een tijdje geleden, maar ik heb eindelijk nog eens de kans gehad om de studio in te duiken om wat foto’s te maken. Model van dienst ditmaal was Gaelle, het nichtje van collega fotograaf Olivier.
De gebruikte setup is zo goed als symmetrisch. Twee flitsen om de achtergrond egaal te verlichten, een flits aan elke zijde van het model en een octa achter mij als hoofdlicht (kan ook een kleine softbox zijn, maar dan moet je er wel niet gaan voor staan natuurlijk). Pas op, helemaal niet mijn eigen setup of zo hoor. Dit is wat Paul Gheyle gebruikt voor high-key fotografie. Samengevat in een schema geeft dit:
Persoonlijk ben ik wel tevreden met het resultaat. Het komt zeer dicht in de buurt van wat ik in gedachten had voor ik aan de shoot begon. Van zodra ik de rest van de foto’s afgewerkt heb zwier ik ze online.
Update: die schouders, die schouders, zucht, what the heck is up met die schouders?! Bram en Joeri hadden volkomen gelijk met hun opmerkingen en ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf niet goed begreep. In het originele beeld was er nergens een probleem, maar in de bewerkte versie was er zelfs een local adjustment op de schouders nodig die de belichting met meer dan een halve stop naar beneden haalde (en dan nog).
Daarnet Lightroom opgestart, nog eens over alle settings gelopen en we hebben het probleem gevonden! Zoals met de meeste foto’s die ik in Lightroom bewerk start ik vanaf een preset. De preset die ik voor dit beeld gebruikte had echter een ‘Lens Correction Amount’ van +70 en ‘Midpoint’ van -50. Rarara wat voor een effect dat geeft? Jup, een invers vignet dat zowat de volledige rand van de foto, inclusief schouders, lichter maakt. Stom! Ik heb het aangepast en de foto hierboven ondertussen ook vervangen. Ik heb zelfs de local adjustment op de schouders er uit kunnen zwieren want die bleek nu totaal overbodig.
Er mag wel wat lichtafval op die schouders zitten vind ik, maar jullie hadden volkomen gelijk dat het teveel was. Kijk dat is dus waarom ik die comments zo fantastisch vind. Dergelijke Input en feedback zijn zo ongelooflijk waardevol! Merci é gasten :)
Woohoo!! Noah zit tegenwoordig alleen recht in bad. Ik lag half wakker in bed toen Joke me naar de badkamer riep om te komen kijken. Vlug vlug de camera gepakt en het ganse gebeuren zo goed als ik kon vastgelegd (nog zo’n beetje half aan het slapen, weet u wel).
Dolle pret – 50mm, 1/80e, f/2.2, ISO400
Qua belichting kon het niet eenvoudiger eigenlijk: geen flits, enkel het raam rechts van de camera. De witte binnenkant van de douche zorgde voor voldoende invullicht aan de andere kant. Oh en het is dus niet alleen flink rechtzetten é, neenee, we kunnen ook al volop met de handen in het water slaan en papa’s UV filter natspatten. En maar lachen, de kleine sloeber ;)
Hoog tijd om nog een aantal beelden van de shoot met Free te posten. In tegenstelling tot de 3 beelden uit de vorige post is in deze foto’s de invloed van de SunBounce veel duidelijker zichtbaar. De meeste van de onderstaande beelden werden bijvoorbeeld getrokken met de zon vlak achter het model en alleen de SunBounce als invullicht.
Grappig hoe ik ten opzichte van begin vorig jaar nu wel enorm veel plezier kan beleven aan portretfotografie. Had je me een jaar geleden gevraagd wat ik het liefst fotografeer dan was model- en portretfotografie niet direct mijn topantwoord geweest. Geen idee waarom hoor, maar ik ben in elk geval heel blij dat ik ietwat van een focus gevonden heb. Nu proberen op zijn minst de lat te houden waar ik ze met deze shoot gelegd heb.
