Entries Tagged 'fotografie' ↓

105mm, 1/2500, f/2.8, ISO200

105mm, 1/320, f/4.5, ISO 500, Sunbounce links

50mm, 1/200, f/1.8, ISO160, 60″ paraplu links.

Update: korte re-edit op 28/5/2010

Recent maakte ik twee foto’s van Noah die ik uiteindelijk heb gehouden om twee totaal verschillende redenen. Deze foto heeft voor mij (en bijvoorbeeld ook voor Joke) vooral een meerwaarde omdat hij zo leuk lacht, maar het werd vlug gefotografeerd zonder al teveel na te denken en is qua licht en compositie verre van ideaal. Voor het beeld hieronder had ik ietsje meer tijd om na te denken en het eindresultaat vind ik persoonlijk dan ook dat tikkeltje sterker.

35mm, 1/320s, f/2.2, ISO400

De eerst foto is typisch een beeld voor de grootouders en de mama. “Oh kijk, hij lacht zo schooooon!”. Als fotograaf spreekt het me echter niet genoeg aan en om die reden wil ik het ook niet volop in de spotlights gaan zetten. Weggooien wil ik echter ook niet doen want het blijft al bij al een leuke snapshot (en ik denk niet dat Joke of de grootouders dat zo leuk zouden vinden). Twee beelden dus, de ene leuk omdat het een moment vastlegt en waar een mens soms genoegen moet nemen dat het technisch niet 100% is en daarnaast een beeld waar het technisch allemaal wel ok is, maar met een beetje minder spontaneïteit.

Oh en voor de volledigheid: dat wasknijpermandje is dus een helm en dat hij daar dus bijna een ganse dag mee op zijn hoofd rondgelopen heeft, onze mini ridder.

35mm, 1/6400s, f/1.8, ISO200

Gisteren even op bezoek geweest bij mijn zus. In een tuinzetel gaan liggen met ontbloot bovenlijf om de eerste zomerse zon van het jaar op te vangen en vandaag de gevolgen mogen dragen: lekker dieprood tintje en vel dat precies twee maten te klein voor mijn lichaam is.

35mm, 1/200s, f/1.8, ISO200

Ik probeer het nu al een paar jaar – een spontane foto te maken van mijn eigen moeder, maar het wou maar niet lukken. Tot een paar dagen geleden. De camera meegenomen toen we met Noah op bezoek waren bij mijn ouders en op een onverwacht moment het bovenste beeld gemaakt. jawel, mijn mama is een vrolijke madam, het heeft gewoon even geduurd alvorens ik het heb kunnen vastleggen op foto :)

Allez, ik ben het eigenlijk niet zeker, het is ondertussen ook al zo lang geleden dat ik nog eens een camera vastgepakt heb, maar ergens diep vanbinnen is er terug iets aan het borrelen. Is het de zon die al een paar keer de kop is komen piepen? Is het Bert die Squeeze the LIME terug een kick in the pants gegeven heeft? Ligt het gewoon aan het feit dat ik een aantal toch wel leuke onbewerkte beelden ben tegengekomen die ik alsnog eens door de Lightroommangel ben beginnen halen?

Geen idee, maar om de een of andere reden heb ik zowaar goesting om die California Sunbounce terug in elkaar te steken, de sensor en objectieven te kuisen, de fototas eens goed uit te mesten en ergens op locatie een portretshootje te houden, I kid you not. Het is nu al de 2e avond op rij dat ik de een of andere vergeten foto zit te bewerken in Lightroom en het steekt mij zowaar niet tegen!

De foto hierboven van Helena dateert van 1 augustus 2009. Cru gezegd heeft dat beeld dus een dikke 9 maanden onbewerkt op de harde schijf stof liggen vergaren. Ik ben er eigenlijk, los van de huidige euforie om er terug in te vliegen, redelijk beschaamd over, maar ik ga er niet teveel over piekeren. De vibe is er en nu moet het vooruit!

Pas op, begrijp me niet verkeerd, ik had die pauze achteraf bekeken toch wel nodig en ik heb zeker geen spijt dat ik er even uitgestapt ben. Even iets anders, de prioriteiten wat herordenen en de focus op een aantal andere zaken leggen. Ondertussen ook een nieuwe job (korte versie: gesnoei in de subsidies voor 2010 bij IBBT en bijgevolg ook het personeelsbestand, maar we hebben ondertussen een nieuwe thuis gevonden bij ONE Agency) dus we hebben zeker niet stilgezeten.

Maar goed, in 9 maanden tijd is er waarschijnlijk een pak gebeurd in het vlaamse fotografiewereldje. Squeeze the LIME is alvast terug van de partij. Zover was ik al. De vraag rest nu nog: wie zijn de grote nieuwe talenten, wie moet ik zeker terug volgen op Twitter, welke blogs moet ik in mijn feedreader gooien en vooral, wie heeft er goesting in een shoot op locatie een dezer?

I enjoy reading the high end DSLR discussion boards on the internet. Those gearheads go ape over minute differences in “chromatic aberration” and “barrel distortion”. They peep at pixels in Photoshop to see if their lens is able to give them a sharp image blown up to the size of the side of a barn. But all they seem to ever shoot pictures of is brick walls and cans of soda at varying distances lined up on their dining room table!

Een quote (via BoingBoing) waar ik het in zeer grote mate mee eens ben eigenlijk. En ja, natuurlijk moet een fotograaf de nodige skills en talent hebben, maar ik krijg dus ook de vliegende spetters van het type pixel-peepende fotograaf dat niets liever doet dan inzoomen om te zien of het model haar DNA ook echt scherp scherp is.

Om maar te zeggen dat ik Marcy Mercill’s project geweldig vind. Oude cameras op rommelmarkten en bij tweedehands winkels kopen om er dan een rol film door te draaien en de foto’s samen met een foto van de camera online te zwieren. Geniaal zeg ik u! Allen naar Marcy Merrill’s Junk Store Cameras dus. De site is wel precies blijven steken in 1995, maar zie het maar als onderdeel van het ganse concept :)

Via BoingBoing, waardoor de site momenteel nogal zwaar klop aan het krijgen is. Bookmarken dus en later eventueel nog eens proberen.

Ik doe het eigenlijk niet echt heel vaak, een foto omzetten naar zwart/wit. Het is niet zo direct ‘mijn ding’. Maar goed, het is wel leuk om af en toe eens af te stappen van de norm en je eigen regels te doorbreken :D

Eline – 105mm, 1/125s, f/2.8, ISO100