Entries from May 2009 ↓

Nieuw talent

Een fotoshoot die al bij al misschien 3 tot 4 minuten geduurd heeft, maar wel twee beelden waar ik zo ongelooflijk content van ben. Er is gewoon niets leukers dan nieuw talent voor je lens te zien verschijnen! Technische info: gewoon natuurlijk licht met 1 Sunbounce Mini als fill.

New Talent
Nieuw talent – 180mm, 1/640s, f/3.5, ISO320

New Talent
Nieuw talent – 200mm, 1/500s, f/3.5, ISO320

High speed sync flash

Nikon CLS/high speed sync test
Bloat the Pufferfish – 55mm, 1/8000s, f/3.5, ISO200

Toen ik nog geen remote triggers had werkte ik veel met het Creative Lighting System (CLS) van Nikon. Tegenwoordig gebeurt het al een pak minder (behalve dan wanneer ik eens geen triggers bij me heb, zoals bij dat portret van Olivier een paar posts terug). Na de workshop van Joe McNally begon het echter terug te kriebelen. Eén van de zaken die je met de Skyport triggers die ik gebruik namelijk niet kan is werken met TTL of bijvoorbeeld high speed sync flash gaan gebruiken.

CLS/high speed sync test setup
High speed sync CLS setup -31mm, 1/8000s, f/3.5, ISO200

Geef toe, flitsen draadloos kunnen aansturen en terzelfdertijd werken met sluitersnelheden hoger dan, in het geval van mijn D300, 1/250e is leuk. Leuk wanneer je zo rond 4 uur in de middag zin hebt om bij open hemel een foto tegen de zon te maken bijvoorbeeld. Jazeker meneer. Dan zijn sluitersnelheden van 1/8000e van een seconde geen luxe. Voor de geïnteresseerden, hieronder de setup voor het experiment.

CLS high speed sync setup

Enkel de camera werd manueel ingesteld, alle flitsen gebruikten TTL voor de belichting (en zaten elk in een aparte groep zodat ik desgewenst een compensatie kon meegeven voor elke individuele flits). Canon heeft trouwens een gelijkaardig systeem. Bij hen heet het E-TTL, maar het principe is net hetzeflde als bij Nikon’s CLS (voor zover ik heb kunnen lezen). Ga ik dit systeem nu continu gebruiken? Bijlange niet, maar het is in elk geval handig om te weten dat de mogelijkheid bestaat.

Supermodel

Super model
Noah – 55mm, 1/80s, f/2.8, ISO500

Hah! Al moet ik in het holst van de nacht uit mijn bed kruipen, als ik paparazzifoto’s van mijn kleine kan trekken dan zal ik het zeker niet laten. Hier zie, ons supermodel in bad. Een mens kan nooit genoeg chantagemateriaal verzamelen denk ik dan! :D

Nikon, Sunbounce & Joe McNally

Nikon Solutions 2009 in Keulen. Vorige vrijdag (15/5) om precies te zijn.  Op zich niet echt super spectaculair, ware het niet dat Joe McNally er een workshop én een presentatie ging geven!  U-huh, dé Joe McNally.  Wiens werk menig pagina’s in National Geographic, Life, Time, Fortune en Sports Illustrated siert. A chance of a life time!

Yoyoyo
Joe McNally @ Nikon Solutions Expo 2009

Ergens rond 4u30 van onder de lakens gekropen en tegen 5u30 afgesproken in Loppem met taxi Fotofolio. Veel te vroeg, maar dan liever iets vroeger vertrekken dan met ons gat in een file te staan.  File? Wasda?  Sja, ik zou het ook niet weten want we zijn er die dag geen enkele tegengekomen.  Murphy was blijkbaar met vakantie. Het was nog geen 9 uur of we stonden daar al aan de Kölnmesse. Een aantal exposanten bleken zelfs nog bezig met de opbouw van hun stand.

California Sunbounce
California Sunbounce

Nikon Solutions is zeker geen Photokina. ‘t Is een serieus pak kleiner en rustiger zelfs.  Voldoende ruimte dus om de nieuwste snufjes eens vast te pakken, vragen te stellen en info in te winnen. Niet dat ik op zoek was naar iets specifiek, maar een mens vind op dergelijke events altijd zaken die hij opeens ‘blijkt’ nodig te hebben, go figure.  Nu goed, first stop: Sunbounce. Ik had al wat met Peter Geller heen en weer gemaild dus gingen we daar eerst even goeiedag zeggen.  Door al dat online gedoe is het tegenwoordig een verademing om eens face-to-face te mogen communiceren. Toffe gasten daar bij Sunbounce, zeker weten.

Joe McNally
Sunbounce micro opzetten

Sunbounce setup
Joe McNally speedlight workshop

Iets voor 11 zakten we af naar McNally’s eerste workshop (kwestie van nog een plekje te bemachtigen op de eerste rij :P).  Op het vlak van speedlights en belichtingstechnieken heb ik niet zo direct iets nieuws bijgeleerd, maar het is gewoon fantastisch om McNally aan het werk te zien.  Enorm snel, grappig, to the point en vooral verrassend hoeveel hij gebruik maakt van Sunbounce panelen.  Achteraf nog twee handtekening mogen scoren (‘och, gij fanboy!’): 1 in The Moment It Clicks en 1 op de LCD cover van mijn D300 (een ideetje van Tom by the way). 

Toen we even later, samen met Joe, wat stonden na te praten vond Mr Fotofolio er niets beter op dan aan McNally te vragen om samen op te foto te staan. Pas op, ik heb helemaal niets tegen die vraag hé, maar drie keer raden wie die foto mocht trekken. U-huh, inderdaad, patatje hier. Ik ben redelijk stressbestendig, maar wanneer er iemand als McNally voor mijn lens staat begin ik toch ook wel even te zweten. Om maar te zwijgen van wat er mij te wachten stond mocht ik de foto verkloot hebben. Een mens denkt er best niet teveel aan. Joe en Tom bleken het trouwens niet echt over alles eens te zijn. Mocht ik de gemoederen ook nog eens proberen te bedaren :/

Not really agreeing on things
En maar discussiëren…

Soit, op dergelijke, toch wel kleinschalige, events heeft een mens voldoende tijd en plaats om eens deftig met mensen te praten en te netwerken.  Niet vlug vlug wat vragen stellen terwijl er vier zwaar zwetende pipo’s met hun camera in je ribben staan te duwen.  Eens gaan piepen bij Wacom en Hama. De balhoofden bij Manfrotto eens bekijken en bepotelen.  Tom ondertussen ook een aantal keer zien heen en weer lopen tussen de flitsen van Hensel en Profoto.  Zo twijfelen, echt, je hebt geen idee!  Ik vrees dat hij er nog altijd niet uit is.  Uiteindelijk heb ik hem kunnen meesleuren naar de Nikon stand om daar nog wat met de D5000 (zo’n kleine zoeker, meh) en de D3x (zo’n gigantische zoeker, yeah baby!) te spelen ;)

Signed baby!
The Moment It Clicks

Maar goed, tegen dan werd het hoog tijd voor de afsluiter van de dag, The Life of Joe McNally.  Een presentatie door McNally over zijn leven als fotograaf.  Aan de hand van een reeks foto’s gaf hij tekst en uitleg over hoe het beeld tot stand kwam, de voorbereiding, de belichting.  Zo’n beetje een live versie van zijn boek The Moment It Clicks.  De perfecte manier om de dag te eindigen eigenlijk, zo luisteren naar een boeiende en inspirerende mens.  Iemand die echt iets te vertellen heeft en het ook nog eens kan overbrengen. Toch wel een beetje een verademing :)

California Sunbounce Sun Mover
California Sunbounce – Sun Mover

De gasten van Sunbounce hadden trouwens hun nieuwste produkt, de Sun Mover, meegebracht.  Ik heb eerlijk gezegd nog geen tijd gehad om het ding echt goed te testen, maar het begint toch wel te kriebelen.  We gaan daar zeer binnenkort eens werk moeten van maken, denk ik.  Over produkten gesproken: met de BlackRapid R-straps liepen we daar precies nogal in de kijker. Het was trouwens de eerste keer dat ik de R-strap een ganse dag over de schouder heb gedragen en je voelt onmiddellijk het verschil met een klassieke camerariem. Het is gewoon een pak comfortabeler, zelfs ten opzichte van de zachte neopreen Kata riem die ik sinds Photokina gebruikte.

We hebben ons daar op Nikon Solutions Expo 2009 dus kostelijk geamuseerd en zoals gewoonlijk is het, achteraf bekeken dan, weer allemaal veel te snel voorbijgegaan. Misschien kunnen ze voor de volgende editie Zack Arias of Chase Jarvis eens boeken daar bij Nikon in Keulen. Voor die twee gasten wil ik nog wel eens om 4u30 uit mijn bed rollen :)

Wat komt er uit… part deux

Olivier
Olivier – 55mm, 1/30s, f/4.0, ISO200, flits

Ergens in September vorig jaar had ik het over wat er uit mijn camera rolt en wat ik online plaats. Het ging toen voornamelijk over het eindresultaat en niet echt over de weg ernaartoe. Onlangs nog kwam de vraag of ik niet nog eens een voor en na beeld wou online zwieren.  Hoog tijd om die draad terug op te pikken dus.

Het portret van Olivier hierboven is dus de afgewerkte foto.  Getrokken toen we met een opdracht architectuur bezig waren in een verlaten huis ergens nabij Sluis.  ‘t Is mijn ding niet gebouwen fotograferen, dus na een halfuur ben ik dan maar wat portretten beginnen maken.  De triggers had ik thuisgelaten, maar ik had wel 1 flits mee die ik via mijn D300 remote kon sturen (Nikon CLS is gewoon de max!).  Flits op de grond gelegd en naar boven gericht, Olivier zijn kap laten opzetten, gevraagd of hij voor de verandering eens serieus kon kijken en klikken maar!

Olivier
Originele RAW met D2X Mode II profiel

De originele foto
Dit is dus wat er uit de camera kwam en ja ik had een aantal zaken al direct tijdens de opname anders kunnen instellen. De witbalans stond eigenlijk te warm en ik had makkelijk naar 1/125s kunnen gaan om het klein beetje omgevingslicht er nog uit te halen. Op dat moment wist ik echter nog niet 100% zeker wat ik met de foto zou aanvangen. Dan nog liever ietsje teveel detail in de foto houden dan alles in schaduwen weg te steken. Ik fotografeer trouwens in RAW, dus er zijn voldoende mogelijkheden om te tweaken achteraf.

Backup, importeren en profiel instellen
Soit, ik kom thuis, ik maak een backup van de gegevens en importeer de foto’s in Lightroom. Tijdens het importeren pas ik een preset toe die het D2X Mode II profiel op de foto loslaat (via Camera Calibration onder de Develop module). Waarom? Omdat ik in mijn Nikon camera als Picture Control ook D2X mode II gebruik. Ik heb het liefst dat wat ik tijdens de shoot op het LCD van de camera beoordeel er uiteindelijk ook zo in Lightroom uitziet. Waarom D2X Mode II? Omdat ik persoonlijk vind dat de huidtonen er beter uitzien met dat profiel en het globaal gezien een beter startpunt is voor mijn postprocessing werk. Meer informatie over het verband tussen Nikon Picture Controls en de Camera Calibration in Lightroom alhier.

Sleuren aan die schuifbalken
Na wat selectiewerk in de Lightroom Library module begin ik de overgebleven beelden af te werken. Hier komt het: ik doe dat volledig at random en ik maak in een aantal gevallen zelfs gebruik van alle mogelijke functies (bvb. split toning, tone curve, HSL, etc). Ik ga wel steeds beginnen met de Basic sliders. Checken of er geen ongewenste over- of onderbelichte delen in de foto zitten, witbalans instellen (in dit geval een pak kouder), etc. Ik haal ook meestal de saturatie van de foto ietsje omlaag om vervolgens via Vibrance alles behalve de huidtonen terug wat op te kleuren (dat is trouwens één van de voordelen van die Vibrance functie).

Enkel de Contrast en Brightness sliders gebruik ik zelden. Waarom? Omdat de Tone Curve eronder mij meer controle geeft. Via Contrast gaat Lightroom de lichte tonen in dezelfde mate omhoog duwen als dat de donkere tonen omlaag getrokken worden. De Tone Curve laat toe om dat asymmetrisch te doen. Meer en fijnere controle dus. Hou ik wel van.

Olivier settings
Overzicht Lightroom develop settings

Een overzicht van wat ik concreet voor deze foto heb aangepast (in die mate dat ik me de correcte volgorde van mijn stappen nog kan herinneren. Ik durf nogal heen en weer te springen tussen de sliders :P):

  • Witbalans: temperatuur omlaag gehaald (van 5150K naar 4600K) om een kouder effect te bekomen. De magenta zweem die er toen nog inzat wat getemperd door de Tint van -1 naar -7 te trekken.
  • Over-en onderbelichting: tijdens het fotograferen check ik steeds of er geen ongewenste uitgeblazen delen in de foto zitten (via de Highlights optie of het histogram) dus ik wist al dat er daar geen probleem was. Dat er donkere partijen inzitten die naar de hoeken toe en in de kap wat dichtlopen geeft niet vind ik. Toch niet bij deze foto.
  • Contrast: via de Contrast slider een eerste globale contrast aanpassing doorgevoerd die daarna bijgetweaked werd door middel van de Tone Curve. Via de Clarity optie ook nog eens het contrast in de middentonen wat opgetrokken (wat resulteert in hardere randen).
  • Saturatie: de foto werd algemeen gedesatureerd en achteraf werd via Vibrance in alles behalve de huidtonen terug wat kleur bijgestoken. Ik doe dat voor bijna alle foto’s die ik bewerk. Eigenlijk zou ik dit kunnen toepassen als preset tijdens het importeren van de beelden.
  • Oplichten: doordat er iets teveel detail verloren was gegaan in de donkere tonen dan nog maar wat Fill Light bijgestoken. Waarom de Blacks dan niet wat terugschroeven? Het geeft een andere effect vind ik. It’s a taste thing.
  • HSL: de huidtinten bleken, naar mijn smaak althans, nog iets te donker uitvallen. Via de Luminance optie in het HSL deel van de Develop module werden die terug wat opgetrokken. Hiervoor ga ik altijd op de foto zelf klikken en slepen en dus niet via de individuele sliders werken. De reden? De huid bevat soms een combinatie van meerdere kleuren (in dit geval rood en oranje). Door rechtstreeks op de foto te werken pas je in één keer alle relevante kleurkanalen aan.
  • Duotoon: de schaduwen werden nog kouder gemaakt door er via de Shadows slider in het Split Toning deel een blauwe tint (228) in te steken. Achteraf heb ik de Highlights (waaronder de huid dus) terug een klein beetje opgewarmd door geel toe te voegen (55)
  • Verscherpen: de foto zoals die uit de camera kwam was gewoon te scherp. Vooral door de zeer directionele belichting werd elk detail in de huid nog eens extra in de verf gezet. Scherpte dus iets naar beneden gehaald en via Masking ervoor gezorgd dat zaken zoals de wangen minder opgescherpt werden.
  • Vignette: ja dus. Het waarom is denk ik duidelijk: om de randen voldoende donker te maken en de achtergrond weg te steken. Aan de rechterkant bleek het nog iets te helder dus werd daar via een Local Adjustment alles nog wat donkerder gemaakt.

Oh, volledig vergeten, croppen is iets wat ik altijd eerst doe. Photoshoppers in de zaal slaken nu collectief een kreet. Croppen doe je pas op het einde pipo! Ik dus niet en de reden is simpel: croppen in Lightroom, zoals alle andere bewerkingen, is niet-destructief en ik werk het liefst op een beeld dat qua compositie goed zit. Zo heb ik in voor de voorbeeldfoto eerst en vooral gecropt zodat alles ietsje centraler stond (en onderaan het logo weg was).

Local Adjustments en Spot Removal
Bij portretten plaats ik steeds een Local Adjustment op de ogen om er iets meer punch in te steken. In het geval van de foto hierboven werd het zelfs serieus overdreven. Ik zet ook steeds de Auto Mask optie af wanneer ik met Local Adjustments werk. Auto Mask maakt Lightroom gewoon pokketraag. Zo zitten er in dit specifiek voorbeeld een stuk of 10 local adjustments in. Onder andere een serieuze saturatieboost op de irissen, rechterkant wat donkerder, wenkbrauwen minder scherp gemaakt, etc, etc.

Olivier local adjustments
Detail van een aantal Local Adjustments

Ongewenste stofdeeltjes cloon ik weg met behulp van de Spot Removal functie (in de Heal mode weliswaar). In veel gevallen werk ik daar ook zaken zoals ongewenste reflecties of haartjes mee weg. Alleen voor iets meer complexe toestanden (zoals de flits in de ogen hierboven) ga ik naar Photoshop (handig dankzij de integratie met Lightroom).

En dat is het eigenlijk zowat.  Oh right, presets.  Ik heb er een stuk of 4 of 5 die ik wel eens durf gebruiken als startpunt, maar meestal werk ik vanaf nul.  Ok, ik heb wel presets die een bepaald onderdeel instellen (zoals de duotoon settings of een vignette), maar globale all-in-one presets?  Nope.  De ene foto is de andere niet.  Bij gekijkaardige beelden (zoals bij een studioshoot) ga ik natuurlijk niet steeds van nul beginnen.  Dan bewerk ik één foto en kopieer ik gewoon de settings naar de rest van de set.  Snel en efficient.

Orbis flash DIY

Een paar maand terug bestelde ik een Orbis. Ik hou namelijk van het effect van een ringflits en die Orbis is, vergeleken met echte ringflitsen weliswaar, toch wel een koopje. Technisch heb ik er weinig op aan te merken, maar ergonomisch blijft het een beetje prutsen. Met de ene hand de Orbis + flits vasthouden terwijl je met de andere hand probeert de camera te hanteren. Het zag er nochtans zo eenvoudig uit in hun promo video :/

De oplossing bleek tot voor kort een statief met daarop de flits en de Orbis. Handig omdat je terug beide handen hebt om de camera vast te houden, maar onbruikbaar bij bewegende onderwerpen. Het geheel blijkt ook nogal wankel. Op zoek naar anders en beter dus. Flash DIY guru Fotofolio Tom kwam met de oplossing: waarom niet gewoon een bracket op de Orbis monteren zodat het geheel aan de camera kan vastgemaakt worden?

Orbis DIY bracket

Tom had er op Ebay één gevonden die zo goed als as is kon gebruikt worden. De bracket was zelfs in de hoogte verstelbaar zodat het werkte voor elk type SLR (met en zonder battery grip). Nu enkel nog het geheel aan die Orbis proberen te monteren. Tweecomponentenlijm bleek alvast goed te werken, maar ik had een beetje schrik dat het opeens tijdens een shoot zou loskomen. Die Orbis moest dus open :/

Orbis DIY bracket Orbis DIY bracket

Piece of cake zo blijkt. Met de vingernagel voorzichtig de voorkant van de Orbis losgemaakt, de reflecterende binnenkant er uitgehaald en twee gaten geboord. Eerst geprobeerd met bouten en moeren, maar er van afgestapt om twee redenen: wat als de moer na verloop van tijd terug los zou komen en de kop van de bout (zelfs een extreem platte variante) bleek nog te hoog. De reflector paste er niet meer in.

Over naar plan B dan maar: rivetten (revetten?). In de spreekwoordelijke Brico om de hoek een zakje en een tang gaan halen. Allez, Joke is die gaan halen. Om maar te zeggen hoe geweldig mijn vrouw is! Rivetten er in, eens goed knijpen en hey presto! Muurvast! Reflector er terug in, lijm op de rand aangebrengen, front er terug op en goed laten drogen. Done :)

Orbis DIY bracket Orbis DIY bracket

Nu goed, licht is het natuurlijk niet. Nikon D300, 17-55mm, SB-800, Orbis en bracket zijn samen goed voor een dikke 3.3kg. Je gaat er dus geen halve dag mee rondlopen op een trouwfeest, maar je hebt wel beide handen om de camera vast te houden en instellingen te veranderen. Op de Orbis website staat trouwens dat er ergens in 2009 een orbis™ arm™ komt. Eens benieuwd hoe die er gaat uitzien ;)