Gewoon voor de fun…

Dat is de reden waarom ik bezig ben met fotografie, waarom ik een 3 jaar durende avondopleiding volg.  Het klinkt misschien als vanzelfsprekend, maar het is pas recent dat ik voor mezelf die conclusie heb kunnen maken.  Tot een paar maand terug was het nog helemaal anders eigenlijk.  Eerst ben ik eens goed met mijn kop tegen een figuurlijke muur moeten lopen.

Midden dit jaar zat ik met een gevoel dat ik zoveel mogelijk opdrachten moest zien binnen te halen.  Betaalde opdrachten, centen verdienen, duur materiaal kopen.  Om de één of andere reden had ik het idee in mijn hoofd gestoken dat mensen me pas serieus zouden nemen als ik een ganse waslijst van opdrachten kon voorleggen met daarnaast een prijslijst met mijn tarieven en een koffer vol duur fotomateriaal.  Boy, was I wrong!

Het enige wat het me na al die maanden opleverde was een gefrustreerd gevoel en stress.  Ten eerste omdat ik continu liep te zoeken naar opdrachten en ten tweede omdat de opdrachten die ik uiteindelijk mocht uitvoeren gewoon saai en buiten mijn interessegebied lagen.  Het leverde me ook helemaal geen beelden op die ik ooit in een portfolio zou willen steken.  Het werd op de duur zo erg dat er van een hobby geen sprake meer was.  Net voor de start van de lessen fotografie midden september heb ik voor mezelf dan maar de knop omgedraaid.  Vanaf dat moment zou fotografie terug fun worden.

Wil dat zeggen dat ik er niets mee wil verdienen?  Natuurlijk niet, maar het is bijlange niet prioritair meer.  En weet je wat?  Sinds ik die klik – die shift in focus – gemaakt heb, heb ik een enorm pak sympathieke mensen leren kennen, zeer leuke shoots mogen meemaken (zoals die in de RTT gebouwen) en toffe projecten mogen helpen uitdenken.  Uiteindelijk moet ik er mijn brood nog niet mee verdienen (ik heb een full time job).  Ik hoef niet actief op zoek te gaan naar opdrachten.  Als het moment er is dan zullen de opdrachten mij wel vinden.  Niet omdat ik in mijn luie zetel blijf zitten, maar omdat ik me met enorm veel enthousiasme en volle overgave op fotografie kan storten.

Om het kort te zeggen: het moment dat ik me geen zorgen meer maakte over die betaalde opdrachten zijn de zaken een pak vlotter beginnen lopen.  De reden dat ik het hier neerpen is omdat ik er vast van overtuigd ben dat er anderen zijn die die knop nog niet omgedraaid hebben en als ik één tip mag geven: doe het gewoon!  Adem eens goed diep in en uit, zeg luidop fuck it en ga gewoon die beelden gaan fotograferen die je altijd al had willen maken.  Dat zijn de foto’s waar je fier op zal zijn, dat zijn de foto’s die je in je portfolio gaat willen steken.  Dat, dat zijn de foto’s die uiteindelijk voor zichzelf zullen spreken.  Allez, dat denk ik toch :)

13 comments ↓

#1 Sofie on 12.09.08 at 01:19

En groot gelijk heb je!

#2 nakedcellist on 12.09.08 at 01:22

Dat is precies ook mijn idee. Ik ben best blij met mijn dayjob als unix sysadmin en kan daarnaast de fotografie, muziek en kunst maken die ik zelf wil, niet die goed verdient. Ik citeer graag Jeacques Henri Lartique: Je suis un amateur, alors je ne fais que m’amuse.

#3 Paul on 12.09.08 at 12:35

That’s the spirit! Er lopen al genoeg gefrustreerde mensen rond :-)

#4 Olivier on 12.09.08 at 16:21

Heeeel goe gezegd van je Thomas…

#5 Serge on 12.09.08 at 21:47

Ik heb daar niets meer aan toe te voegen…

#6 Jürgen on 12.10.08 at 17:12

Laat komen wat komt en geniet ervan. Forceren wreekt zich toch vroeg of later. En kwaliteit drijft altijd boven. Blijft kwaliteit produceren en de erkenning komt vanzelf. Er komt een tijd dat je de opdrachten moet weren als de vliegen.

#7 Elja Trum on 12.11.08 at 18:36

Goed verhaal. :)
Volgens mij werkt het ook het beste als je doet wat je leuk vind en vanuit daar vanzelf iets je kant op komt. Dat is het grote voordeel van een vast ebaan en fotografie als hobby; je hoeft niks..

#8 Joeri on 12.11.08 at 20:13

Thomas, vind het (h)eerlijk dat je hier toch wel echt open kaart speelt. Over dat ‘gelijk’ kan ik alle andere reacties volmondig bijtreden.
Wat ik bij mezelf zie is dat ik die klik ook heb gemaakt, met wel wat minder frustraties, maar hetgeen wat bij mij blijft hangen is het feit dat je als (amateur)fotograaf/blogger continu scherpgesteld wordt als het gaat over materiaal, technieken, workshops, ‘die ene foto’ die jij al lang wilde maken, zoeken naar je ‘eigen stijl’, enz… Het verlangen om voor een stukje toch ook gewaardeerd te worden door andere bloggers als het gaat over je werk is ook niet te onderschatten.

Het is weinigen gegeven om naast een full time job, een gezin met of zonder kinderen en dan nog andere randanimatie (club hier, groep daar) veel kwalitatief werk te leveren. Neem nu Tom Museeuw en Bert Stephani…zij hebben de keuze gemaakt om quasi full time met fotografie bezig te zijn, de ene zonder gezin, de ander met gezin (en Tom ook nog met een job) en dat loont. Dus willen we kwantitatief én kwalitatief bezig zijn moeten we sowieso content zijn met wat we hebben, veel oefenen, elkaar bestoken met goeie info en kennis en misschien wel hier en daar kritisch uitdagen. Ik ben alvast de laatste om met lens en body uit te pakken alsook alle andere dure spullen. Als ik met betaalde opdrachten beter materiaal kan kopen blijf ik eerlijk gezegd wel scherper en gemotiveerder dan met haperende cactus triggers, goedkopere sigma-lenzen en software van…je weet wel. Bedankt voor deze blog.

#9 Christel (c-photos) on 12.15.08 at 19:13

Sinds dit jaar ben ik fotografe in bijberoep en ik beleef er enorm veel plezier aan.
Het blijft wel een moeilijke evenwichtsoefening : je wil verder evolueren als fotograaf maar tergelijkertijd heb je ook een sociaal, familiaal en professioneel leven. Fotografie is een heel tijdsintensieve bezigheid maar ik heb mij er ondertussen ook al bij neergelegd dat ik op gebied van tijd en materiaal maar kan roeien met de middelen die ik heb.
Het feit dat mijn dagelijkse boterham er niet van afhangt, zorgt ervoor dat ik kan doen wat ik graag doe en wat ik aankan.
Ik vind het fantastisch als ik kan bijleren (oa dank zij vele interessante blogs) en heb al heel veel toffe mensen ontmoet. (dank zij de blogs, de workshops en soms gewoon, door de camera die altijd aan mijn nek hangt) Kortom, fotografie maakt van mij een gelukkige vrouw en dat wil ik zo houden!

#10 Jef Janssens on 12.16.08 at 01:53

Zéér filosofisch, maar óh zó waar!
Leuk dat je hier een artikel aan wijdt!

#11 Mixed emotions « “Pay your respects to the Gods and Bhuddas, but never rely upon them.” on 12.21.08 at 23:42

[…] ik vorige week een aantal blogs aan het lezen en herlezen was stootte ik op een artikel van Thomas Bouve waarin hij het heeft over stress, druk en frustratie.  In plaats van er direct […]

#12 Final Report « JayJay’s Weblog on 12.31.08 at 00:52

[…] noopte me op het einde -typisch voor dezer dagen- tot enige contemplatie. Het begon allemaal met dit filosofisch stukje van Thomas. Dit werd dan ook nog eens opgepikt door Christian in zijn eindejaarsbetoog. En zelf […]

#13 Een nieuwe start on 01.08.10 at 17:45

[…] had er geen idee van. Het voelde als roepen in de woestijn. Tot plots Thomas in december 2008 een artikel publiceerde waarin hij zonder schroom zijn frustraties, stress en de sleur van zich afschreef. […]

Leave a Comment