Een week of zo terug ben ik er eens op uit getrokken met de bedoeling wat nieuwe urban locaties te vinden. Ik wist her en der nog een paar plekjes die ik eens van dichterbij wou gaan inspecteren just in case. Geloof het of niet, maar de eerste plek op mijn lijst waar ik binnenstap is het al prijs:
Zit er daar toch al geen pipo te fotograferen zeker? Echt niet te geloven! Tegenwoordig is zowat elk verlaten pand het speelterrein geworden van op zijn minst één iemand met een fototoestel. Nu soit, ik moet eerlijk toegeven dat ik toch even ben blijven plakken. Een mens kan er alleen maar iets van leren denk ik dan.
Vlugvlug even mijn toestel op de grond gelegd en dit beeld getrokken, eens vriendelijk gezwaaid (hij dacht waarchijnlijk dat ik zijn videocamera ging pikken) en dan maar besloten om de rest van mijn lijstje af te werken. Als het weer wat warmer wordt ga ik misschien nog wel eens terug.
Pieter en Filip hebben al uitgebreid hun relaas online gezet, dus ik zal het proberen kort te houden. Vorige vrijdag zijn we – Lies, Tom, Pieter en mezelve – naar de Canon EOS Discovery Days getrokken. Bert Stephani gaf namelijk een workshop en dat wou ik natuurlijk niet missen. Pieter zat nog maar goed en wel in de auto en het ‘fotoke trek’ spelletje kon beginnen :)
Voor de mensen die zich trouwens afvragen of Tom ook serieus kan zijn is hier alvast een antwoord. Quite positively yes!
Gelukkig duurt het nooit lang en zeker niet als Pieter in de buurt is. Later hebben we te horen gekregen dat de mensen van Canon een camera met fish eye lens in de zaal geïnstalleerd hadden die elke minuut (of was het om de twee) een foto nam. Beelden die ik echt wel eens zou willen zien :)
Na Bert’s workshop zijn we dan afgezakt naar de Ikea in Ternat voor een laat middagmaal/vroeg avondmaal. Pieter voelde het al aankomen en ik het is gewoon te grappig om niet te posten, dus alhier: Pieter met zijn Ikea slabbetje, volop in de aanval! Köttbolar FTW!
Super bedankt aan iedereen die ik daar bij AA Dock’s tegen het lijf gelopen ben! Het was weeral een enorm leuke dag. De volgende keer zal ik trouwens zeker proberen om iets meer foto’s te nemen.
De foto’s van de Canon EOS discovery days hebben jullie nog tegoed hoor. Eerst toch even een tussendoortje. Nu Noah zijn eerste tandjes beginnen uit te komen krijgt hij van mama en papa elke dag een koekje als vieruurtje (en mogen we ook elke dag zijn tandjes poetsen :P).
Noah eet een koekje – 1/50s, f/1.8, ISO800
Het is echt schattig hoe hij voorzichtig aan het koekje staat te knabbelen en sabbelen. In ongeveer 10 minuten gaat het van een herkenbaar stuk eten naar een papje dat hij tussen zijn vingers staat te kneden.
Voor de verwerking heb ik wat zitten experimenteren met onder andere zwartwit, sepia en een nieuwe preset die ik nog aan het finetunen ben. Het is nog net 100% zoals ik het wil, maar als ik daarop moet wachten alvorens ik beelden online zet zou het hier nog wel eens lang stil kunnen zijn :D
Voila zie, de eerste shoot voor het project rond Oostende zit er op! Eergisteren heb ik Peter Hoogland voor de camera mogen plaatsen voor een shoot in het auditorium van het Kursaal. Afspraak vorige dinsdag rond de middag dus. Ik kreeg een half uur om mijn ding te doen, slik. Heel eerlijk? Ik heb gans het weekend lopen stressen. Redelijk veel zelfs :/
Peter Hoogland – 17mm, 1/50s, f/2.8, ISO800
Maar goed, een half uur is natuurlijk niet veel en vermits ik nog relatief weinig ervaring met flitsen op locatie heb (behalve de workshop met Tom en de shoot in de RTT gebouwen) leek het me niet onverstandig om wat vroeger te komen en één en andere uit te proberen in het auditorium. Tegen 12u30 kwam Peter toe en kreeg ik ongeveer 15 minuten om mijn ding te doen. Ik ben alvast tevreden met het resultaat.
Peter Hoogland – 32mm, 1/50s, f/3.5, ISO800
Hieronder een overzicht van de opstelling. Het voordeel van met twee te zijn is dat je vooraf eigenlijk alles volledig kan voorbereiden. Met Olivier als stand-in had ik nog vóór Peter het auditorium binnenstapte al alle beelden die ik uiteindelijk wou. Voor ‘de klant’ is dat natuurlijk ook leuk want je kan de zaken op veel kortere tijd afhandelen dan je initieel had afgesproken. Foto’s van de voorbereiding tonen, persoon voor de lens plaatsen, foto’s trekken en done. Iedereen tevreden. Nog 5 minuutjes napraten en we konden terug opruimen. Mission accomplished.
Lichtopstelling – 17mm, 1/50s, f/3.2, ISO800
Gisteren even de beelden getoond tijdens de les en de respons bleek positief. De opdracht moet trouwens niet ingediend worden op 17 december. Er werd afgesproken dat we zelf twee opdrachten kiezen en die indienen. Ik heb dus nog ruim de tijd om dit project af te werken :)
… en veel te weinig tijd. Djudedju, ik ben echt aan het flippen om alles op tijd rond te krijgen op het vlak van fotografie. Vandaag, morgen en overmorgen zit ik op het Brugs bierfestival foto’s te trekken (voor mij: de opdracht ‘evenement’, voor hen: beeldmateriaal voor de website). Volgende week vrijdag, zaterdag en zondag zitten ook al potdicht op fotovlak. De weekends daarna is het BarcampGhent 2 en mag ik ook nog eens gaan helpen met de goede lieve Sint (ook al zo’n druk bezet man).
Voor de opdracht ‘fotografeer een stad’ voor het onderdeel sociale fotografie ben ik dan ook nog eens op het lumineuze idee gekomen om 10 bekende Oostendenaren of personen die in Oostende werken voor de camera te plaatsen. Allemaal goed en wel, maar het pakt natuurlijk wel iets meer tijd in beslag dan simpelweg een middag in de stad rond te lopen en hier en daar wat foto’s te trekken. Managers van artiesten, directeurs en café uitbaters contacteren, agenda’s afstemmen en locaties zoeken. Een nogal strakke planning uit mijn mouw schudden met andere woorden.
Die ’stad’ opdracht moet trouwens binnen zijn op 17 december. Ik vermoed niet dat ik het ga halen, maar ik wil dit project zo graag doen dat ze me gerust mogen buizen indien ik de deadline niet haal. Als ik er uiteindelijk in slaag om 10 bekende Oostendenaren voor de lens te krijgen zal ik toch wel een heel klein beetje fier zijn op mezelf. Goed nieuws is wel dat ik volgende week dinsdag alvast de eerste foto voor dit project mag gaan trekken.
Wie ik wil fotograferen en waar ik de foto’s ga nemen (behalve dan dat het in Oostende zal zijn) verklap ik nog even niet, daar is het nog een beetje te vroeg voor. Wat ik wel kan zeggen is dat het stuk voor stuk mensen zijn die ik altijd al eens had willen ontmoeten. Best wel spannend dus :)
Vorige week maandag belde mijn model voor die avond af door onvoorziene omstandigheden en mocht ik dus nog vlug vlug naar een oplossing beginnen zoeken. Dan maar even Paul opgebeld met de vraag of ik zijn model, Annelien dus, zou mogen fotograferen en dat bleek geen enkel probleem te zijn. Het is uiteindelijk een enorm leuke shoot geworden. Nogmaals s-u-p-e-r bedankt aan beide!
Een week of twee terug was het van datte: een schijf van 750GB naar de vaantjes. Zomaar opeens, van de ene dag op de andere, out of the blue. Het is de tweede schijf met gegevens die ik verlies in ongeveer 10 jaar tijd (de vorige was toen 80GB groot). Qua dataverlies valt het voorlopig dus nogal mee en het was daarenboven niet echt kritische data, maar het heeft me toch even aan het denken gezet.
Mijn huidig backupsysteem bestaat uit één externe schijf die ik elke week gebruik om mijn laptop HD op te klonen en twee externe harde schijven waar ik onder andere mijn foto’s op bewaar (met op elke schijf dezelfde data). Dat werkt goed, maar het is een beetje omslachtig. Via de GeekBrief.TV podcast (Cali Lewis, miaauwkes!) hoorde ik van de Drobo van Data Robotics. Een externe behuizing voor 4 SATA harde schijven die de gegevens reduntant over alle beschikbare schijven opslaat (geen RAID technologie, maar een eigen propriëtair systeem). Wat beginnen lezen over het systeem, de videos op de website eens bekeken, een ‘dossierke’ samengesteld, het voorgelegd aan ons madam en gewacht op haar goedkeuring (uh-huh, er verandert nogal wat wanneer een mens getrouwd is). Uiteindelijk bij Expansys een bestelling geplaatst voor een FireWire model zonder harde schijven en drie dagen later stond het ding al op mijn bureau op het werk.
Momenteel draait de Drobo al iets meer dan een week in test en ik ben er voorlopig zeer tevreden van. De installatie verliep vlotjes: uit de verpakking halen, in het stopcontact steken, magnetisch frontpaneel verwijderen, schijven insteken en de FireWire800 of USB2 kabel connecteren. Via de meegeleverde Drobo Dashboard software wordt het systeem geïnitialiseerd en kun je de status van de Drobo bekijken. Dat laatste is zelfs een beetje overbodig want op de Drobo zelf is er voor elke schijf een statuslampje en een set van blauwe leds onder alle schijven geeft aan hoe vol het systeem staat. Toch wel handig.
Voor de rest doet het ding zijn werk. Gegevens worden door de Drobo automatisch verdeeld over de nog beschikbare opslagruimte. Is de Drobo bijna vol? Gewoon een extra schijfje bijsteken. Al vier schijven in gebruik? Gewoon de kleinste schijf vervangen door een grotere. Schijf kapot? Gewoon vervangen door een nieuwe. Het systeem is zo opgezet dat bij het falen van één schijf de data niet in het gedrang komt. Een Hot tip van de mannen van Data Robotics trouwens: ‘Drobo can’t protect against fire, theft, toddlers, or acts of God, so it’s always a good idea to have a complete backup of all your most important digital “stuff” in another location.’
Ik denk dat ik mijn Drobo vanaf volgende week ‘in produktie’ ga laten draaien. De twee externe schijven, die ik nu als backup gebruik, één voor één kopiëren naar de Drobo en dan telkens de schijf zelf in de Drobo plaatsen om de capaciteit uit te breiden. Maar voor alle zekerheid toch nog eerst eens de aller aller belangrijkste data op een DVD’tje branden. Je weet maar nooit :/
Jahaaa, de eerste officiële fotoshoot op locatie zit er op! Een tijdje terug vroeg Paul me of ik zin had om er eens op uit te trekken met een aantal collega fotografen. Uhm, ja vaneigens dadde! Dat moet een mens mij geen twee keer vragen eigenlijk. Het idee werd verder geconcretiseerd en vorige zondag trokken we samen richting RTT gebouwen in Oostduinkerke.
Ik was al een tijdje aan het denken om eens ergens in een verlaten gebouw te gaan fotograferen, maar het kwam er maar niet van. Voor een stuk omdat ik het niet zo direct zag zitten om alleen met een model er op uit te trekken. Een fotoshoot met anderen samen leek me dus een fantastisch idee. Fotografen van dienst waren: Paul, Olivier, Kristof en mezelf. Onze modellen voor de dag: Laetithia, Sara, Sara en Annelien. Stuk voor stuk superleuke mensen om mee samen te werken.
Wat heb ik zoal onthouden van die dag? Veel te veel eigenlijk, maar in het kort dit: dat shooten met flitsers op locatie echt wel pure fun is, dat een mens zou kunnen verdwalen in de RTT gebouwen, dat modellen echte lolbroeken kunnen zijn, dat ik veel meer sfeerbeelden moet nemen, dat ik als fotograaf nog veel te traag ben om de modellen te kunnen volgen en, belangrijkst van al, dat er zo vlug mogelijk een volgende shoot mag ingepland worden! Oh, en dat ik dringend wieltjes onder mijn koffer met flitsmateriaal moet monteren, want dat ding weegt teveel om zo mee rond te zeulen. Een kort overzicht:
Bedankt Paul, Olivier, Kristof, Laetithia, Sara, Sara en Annelien voor de enorm leuke dag. Het mag zeker nog eens herhaald worden! Hoe vlugger, hoe liever zelfs. Oh en aan de modellen: jullie hebben mijn ego echt wel gestreeld toen jullie zeiden dat ik er ‘maar’ 24 uitzag. Merci é! :)
