Neen, geen cameratas. Allez eigenlijk wel, maar een virtuele dan en voor de iPhone. Met CameraBag heb je namelijk een set van filters ter beschikking die je kan toepassen op je foto’s. De gasten van Nevercenter Ltd. dachten waarschijnlijk iets in de zin van ‘die iPhone camera is toch al crap, waarom geen stapje verder gaan en er gewoon een gimmick van maken?’.
De interface is sober en makkelijk in gebruik: maak een foto of kies een bestand, selecteer de gewenste filter en sla het resultaat op als een nieuwe foto. Dat is het zowat. Via de voorkeuren kun je de gewenste output resolutie instellen, of er mag gecropt worden en of er bij bepaalde filters al dan niet witte randen moeten toegevoegd worden.
Prijskaartje: 2,39€. Het grappige is dat, sinds ik het geïnstalleerd heb, ik de ingebouwde iPhone camera veel meer gebruik. Toegegeven, het is geen echte Holga of Lomo, maar het is alleszins beter dan wat er standaard uit de iPhone camera komt en bovenal het is gewoon pure fun. Er bestaat trouwens ook al een CameraBag Flickr groep.
Nikon heeft zojuist firmware versie 1.10 voor de D300 op hun website geplaatst. ‘t Is nu niet dat ik problemen met mijn camera ondervond of zo, maar als ik de lijst met bug fixes en nieuwigheden overloop zitten er toch een paar interessante zaken tussen (onder andere een verbeterde auto witbalans). Mocht je twijfelen om te upgraden, uw trouwe bloggende dienaar heeft alvast voor proefkonijn gespeeld en mijn toestel lijkt nog steeds correct te werken. Als dat tenminste een referentie mag zijn.
Update: misschien niet onbelangrijk, maar blijkbaar mag je de twee firmware bestanden (A en B) niet terzelfdertijd op de compactflashkaart plaatsen. Dus eerst firmware A kopiëren en upgraden en vervolgens B kopiëren en ook upgraden.
Vandaag is voorbijgevlogen, maar ik heb toch nog een klein beetje tijd gevonden om door de archieven van de afgelopen maanden te lopen en nog wat fotomateriaal te bewerken. Noah is ongeveer een maand of twee in deze foto. Onze kleine heeft toch echt wel een schattige neus :)
Jammer genoeg komt er momenteel uit dat schattig reukorgaan serieus wat snot. Hij zit namelijk met een redelijk zware verkoudheid. Hoesten, kuchen, snotteren, niezen, koorts, … Enfin, the works. Drie keer per dag mag hij ook van ‘aerosol’ doen, maar daar lijkt hij precies niet echt tegen op te zien. Van mama en papa krijgt hij alvast een driedubbele dosis knuffels en liefde. Naar ‘t schijnt helpt dat ook al veel :)
Update: de 2 vorige beelden die in deze post zaten werkten zodanig op mijn zenuwen dat ik ze terug verwijderd heb. Er was iets mee wat mij niet aanstond aan die foto’s en ik werd er gewoon lastig van. Nieuw beeld dus, Joke met Noah die net uit bad komt ditmaal. En geef toe, die ‘toek oep auw muijle’ pose is toch gewoon mega :D
Al meer dan een jaar zit ik te spelen met een idee voor een foto. Geen serie of reportage, maar één enkele foto. Beeld je in: zo’n lichtgevende lounge bar, lachende mannen in maatpak met kraakwit hemd die allemaal een Martini staan te drinken en midden in die rij één enkele depressieve clown. Een dikke clown, versleten, oud, met uitlopende makeup en een platte, halflege pint in zijn handen. Gefotografeerd vanuit het standpunt van de barman. Fotografisch een beetje in de stijl van wat Gregory Crewdson doet, so to speak. Zo volledig in scene gezet en al.
Vraag me niet waar ik het vandaan haal. Ik denk zelfs dat ik het al ergens eens moet gezien hebben want ik kan het me veel te goed visualiseren. Normaal gezien blijven dergelijke ideeën veel vager in mijn gedachten ronddwalen. Maar die depressieve clown? Die dus niet, die moet er per sé uit. Die moet en zal gefotografeerd worden. Ik vermoed dat psychologen hier een vette kluif zouden aan hebben. ‘t Zal wel ergens met een trauma uit mijn jeugdjaren te maken hebben of zo.
Op zoek dus naar een lounge bar, een stuk of 15 afgelikte venten in maatpak met kraakwit hemd en een persoon die voor de gelegenheid een dikke, depressieve en vooral lelijke clown wil spelen. Het knaagt zo hard meneer. Het wordt echt tijd om er eens werk van te maken. Ik zie het mij echter niet alleen doen. Het voelt meer aan als een heus project waar ik eerst met een paar mensen eens van gedachten over ga wisselen.
Vanaf het moment dat Noah op de arm zit krijgt hij zo’n ongelooflijk serieuze uitdrukking op zijn gezicht. Leg hem in zijn buggy of op een speelmat en ‘t is lachen en plezier maken, maar op de arm? Neen! Op de arm zitten is serious business meneer!
Ik weet eigenlijk niet hoe lang die feature al bestaat op Flickr, maar ik wou toch even de embedded slideshow functionaliteit uittesten. Hierbij dan maar de volledige set foto’s van het Canon blogger hands on evenement van vorige donderdag.
Quizvraagje: wat is Serge aan het denken/dromen in deze foto? Antwoorden mogen op nonchalante wijze in de comments gesmeten worden. Eerste prijs is de ongelooflijke eer te weten dat u de grappigste bent :)
Een tijdje terug kreeg ik, via Belgiumdigital, van Canon een EOS 50D om eens mee te spelen. Ik mocht het toestel gedurende een kleine week uitproberen en vervolgens mijn ervaringen delen in een artikel voor BD. Een paar dagen na publicatie op hun website mocht ik er ook op mijn blog iets over zeggen. Het artikel klakkeloos herposten ga ik niet doen, dat vind ik een beetje stom. De ISO tests wil ik hier wel delen.
De Canon EOS 50D heeft namelijk een volledig nieuwe 15.1MP CMOS sensor en ik wou toch eens weten hoe het toestel presteert bij hogere ISO waarden. Het toestel gaat standaard van ISO 100 tot ISO 3200 en kan met behulp van de ISO expansion optie verder tot ISO 6400 (H1) en zelfs ISO 12800 (H2). Wablief? U-huh, ISO 12800 blijkbaar. Dat moet toch even getest worden, niewaar?:)
’s Avonds bij het achterraam waar het dan al iets donkerder is wat achtergrond papier gelegd, Bonaparte erop gezet en wat gefotografeerd. Om de belichting een beetje gelijk te houden werd bij elke ISO aanpassing de sluitertijd evenveel stops gecompenseerd. De camera met EF-S 18-200mm werd op statief gezet en om zoveel mogelijk camera shake te vermijden werd met een timer release gefotografeerd.
Ok, met de bovenstaande foto gaan we niet direct prijzen winnen, maar het is voldoende voor ons testje. Hieronder een overzicht van de testresultaten bij standaard ruisonderdrukking. Het rode kader op de foto hierboven is waar de uitsnedes genomen werden.
Persoonlijk vind ik het zelfs tot ISO 2500 nog perfect aanvaardbaar. De cutouts werden genomen uit de JPG’s die rechtstreeks uit de camera kwamen. Bij H1 (6400) en H2 (12800) blijkt duidelijk dat er serieus wat kleurruis de kop begint op te steken. Nu weet ik ook dat JPG beelden niet het volledige verhaal vertellen, de RAW files zijn interessanter. Vandaar dat alle tests in RAW+JPG uitgevoerd werden:
Mocht je het trouwens Camera RAW 4.6 nog niet geïnstalleerd hebben dan is nu het moment, want die heb je nodig om de 50D RAW files te kunnen lezen. Vragen en opmerkingen mogen gedumpt worden in de comments :)
Canon had voor de gelegenheid een heuse studio voorzien, compleet met 2 modellen (Istvám Torck en Lea De Nesle via Imm Model Management), een arsenaal aan objectieven, 50D, 5D mark II, 1D mark III en een 1Ds mark III. De 50D heb ik vorige week al gedurende een aantal dagen mogen mee spelen (later meer daarover), dus ik ging voluit voor de nieuwe 5D. Bleek dat de rest van de groep grotendeels hetzelfde dacht :) Het is dus een relatief korte kennismaking met het toestel geworden, maar ik was wel enorm onder de indruk.
Canon 5D Mark II + 70-200 f2.8 L USM IS
Pieter met zijn nieuwste liefde, de Canon 200mm F2L
De foto’s mogen we online plaatsen mits de vermelding dat het om een beta toestel gaat en de beeldkwaliteit nog niet finaal is. Filmen was ook geen probleem, maar er werd ons gevraagd om het HD beeldmateriaal niet te publiceren. Zoals Serge zelf al aangaf is de mogelijkheid om tijdens het filmen met de scherptediepte te gaan spelen echt fantastisch. Het enige wat een beetje moeilijk werkt is én zoomen én terzelfdertijd de manuele focus correct houden, maar een mens kan niet alles willen natuurlijk.
Serge en Artur kijken toe terwijl het beeldmateriaal overgezet wordt
Uiteindelijk heb ik tweemaal kort de 5D mark II in mijn handen gehad. De tweede keer, zo blijkt nu, stond het toestel ingesteld op RAW only. Omdat er momenteel nog geen software beschikbaar is om de RAW beelden van de nieuwe 5D te bekijken zal ik dus nog even moeten wachten. Een beetje stom dat ik die instelling niet gecheckt heb op het moment zelf, want ik ben echt benieuwd naar de resultaten van de 85mm f1.2. Nu, Ake heeft alvast wat beeldmateriaal gepost.
Ik heb nog wel een paar beelden liggen die ik moet verwerken, maar dat zal voor later zijn. Bedankt Canon en adhese voor het geslaagde initiatief, bedankt Ake en Artur voor de leuke trip heen en terug van Gent naar Brussel en bedankt aan iedereen voor de aangename babbel en toffe sfeer.
Eentje die ik getrokken heb op een feestje ergens tijdens de zomer (nu ja, zomer). Niets speciaals ware het niet dat ik een ongelooflijke schrik heb van die beesten. Ik ben dus eigenlijk een heel klein beetje fier op mezelf dat ik zo dicht gegaan ben om die foto te nemen. Ok, ok, 78mm (52mm x 1.5) is misschien niet, uhm, zo dicht, maar voor mij was het in elk geval meer dan dicht genoeg :/
De nieuwe Macbook Pro’s en Macbooks doen me eigenlijk niet zo heel veel moet ik eerlijk toegeven. Wel leuk om te zien dat er eindelijk een betere grafische kaart in een Macbook gestoken wordt en de nieuwe look is eigenlijk ook niet mis, maar de beslissing van Apple om enkel nog maar glossy displays te verkopen is een stap achteruit in mijn ogen. Ik kan echt, maar dan ook echt niet kijken op zo’n glanzend scherm.
Misschien is het omdat ik dat niet gewoon ben of zo, ik weet het niet, maar als ik op het werk met van die Macbooks moet werken krijg ik het na 10 minuten al op mijn heupen. Ik mag dat scherm draaien of keren zoals ik wil, ergens in één of andere hoek blijven er TL lampen in reflecteren.
Soit, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik daarentegen wel aangenaam verrast ben door die nieuwe LED Cinema Displays. Niet zozeer door die LED technology, wat natuurlijk niet mis is, maar veel meer door de nieuwe bekabeling. Gedaan met een adapter op je bureau te leggen voor de laptop! Vanaf nu kun je gewoon stroom pakken van het scherm. De LED Cinema Displays hebben namelijk 3 connectoren: video connector, usb connector en een stroomkabel. Kijk, dat zijn van die kleine details waar er goed over nagedacht werd en ik vind dat dus super.
De nieuwe 
Soit, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik daarentegen wel aangenaam verrast ben door die nieuwe