105mm, 1/2500, f/2.8, ISO200

105mm, 1/320, f/4.5, ISO 500, Sunbounce links

50mm, 1/200, f/1.8, ISO160, 60″ paraplu links.

Af en toe fotografeer ik dingen om er dan specifiek aan te sleutelen in Lightroom of Photoshop. Om bij te leren, om te oefenen, om te spelen, om te beseffen dat ik maar een fractie van de mogelijkheden van die tools benut. Maar vooral om bij te leren dus. Bijvoorbeeld de handgeschilderde Qee beer van op kantoor bij ONE Agency hieronder:

Beer gepakt, op de bar gezet, foto getrokken en klaar. Maar dan zoom je in en merk je dat er toch nogal wat foutjes in het schilderwerk zitten. Delen waar de verf wat afgebladerd is, waar er een vette vingerafdruk te zien is, waar het schilderwerk niet zo netjes blijkt te zijn. Super! Perfect materiaal om de clone stamp en patch tools in Photoshop eens op los te laten. Links is voor, rechts is na (alhoewel ik vermoed dat iedereen dat wel al doorhad). Doorklikken voor een 1:1 versie.

In het kort de opeenvolgende stappen: 1) de basisbewerkingen in Lightroom (cameraprofiel, witbalans, contrast, tone curve, etc), 2) retoucheerwerk in Photoshop (oneffenheden wegwerken, lijnen netjes opkuisen), 3) terug in Lightroom de laatste aanpassingen (achtergrond lichter gemaakt, vignette erop en nog wat extra contrast).

Oneffenheden en plekjes in grote egale vlakken werk ik weg met de patch tool in Photoshop (of met de spot removal tool in Lightroom indien het er niet teveel zijn). Om de gekartelde lijnen op te kuisen gebruik ik de clone stamp tool. Kies een kant van de lijn (in dit voorbeeld maakt het niet veel uit), neem een sample, zorg dat de sample meevolgt als je de brush verplaatst (aligned aanvinken in de toolbar) en trek de lijn effen.

Door de beperkte DOF in dit voorbeeld moet je wel opletten dat je de hardheid van de brush af en toe aanpast. Zachte brush voor onscherpe delen in de foto, hardere brush voor elementen in focus. Na het retoucheren van het grijze label achter de ‘Follow’ tekst moest er ook terug wat schaduw toegevoegd worden rechts in beeld, achter de ‘w’ (met behulp van een curve adjustment layer + masker).

Moet je zoveel werk in 1 foto steken? Geen idee. Het hangt af van het beeld, denk ik (en ja, een mens kan zo bezig blijven). Voor mij is dit eerder een manier om, zonder druk van een deadline, wat te experimenteren en bij te leren. En die beer protesteerde ook niet toen ik vroeg of het ok was om niet-geretoucheerde beelden van hem online te zwieren voor een post. Toffe gasten wel, die plastieken beren.

Dat noem ik nu eens een personal project zie. Zo eventjes met 2 vrienden en wat lokale gidsen door het regenwoud van Siberut, Indonesie trekken om daar de Mentawai stam te fotograferen. Alle details op Joey L’s blog.

Oh en voor meer behind-the-scenes videos van allerhande leuke fotografieprojecten moet je zeker eens bij de gasten van Fstoppers passeren. Zwaar de moeite!

Gebruiken ze dan eens een realistisch zoekerbeeld in een TV serie, slagen ze er dan niet in om het alsnog naar de knoppen te helpen zeker? Komaan gasten, je zat er nochtans zo dicht bij! Audio biepjes tijdens het focussen, centerweight lichtmeting, manuele mode, de sluitertijd op 1/125e en het diafragma op f/16. Allemaal geen probleem want de scene speelt zich af in Afghanistan midden op de dag en dan kan het daar wel eens zonnig zijn (’t is van horen zeggen).

Maar dan! Dan plakken ze daar een lichtmeter in die constant overbelichting aangeeft dat het geen naam heeft en een indicator die zegt dat er nog maar plaats is om 1 foto op te slaan in het geheugen. Dat terwijl meneer de fotograaf wel volop foto’s blijft trekken en de teller gewoon op 1 blijft staan.

Hoe is dat toch mogelijk?! Doet dat dan toch niet. Serieus.

Update: bedankt Serge voor de veel betere screenshot (klikkerdeklik voor een grotere versie)!

Gewoon tussendoor en omdat ik het wel grappig vond. Als we de startgeneriek mogen geloven gebruikt Veronica Mars in seizoen 2 van de gelijknamige TV serie blijkbaar een Iko camera. ‘t Is eens iets anders dan het volledige logo afplakken met zwarte tape.

Blijkbaar zitten er een aantal mensen in spanning te wachten op deze post want de afgelopen dagen heb ik via Twitter, IM en mail nogal wat vragen gekregen over wat ik nu precies van plan was, upgraden naar een D700 of toch alles verkopen en overschakelen naar een Canon 5D mark II. En ja, uhm, om dan maar direct met de deur in huis te vallen, het is de Nikon D700 geworden. Waarom dan wel? Verschillende redenen eigenlijk en ik hoop dat ik het hieronder een beetje gestructureerd kan overbrengen.

Ware het niet voor het feit dat mijn D300 ondertussen afgeschreven is en er iemand interesse heeft om het toestel over te kopen, dan was ik niet onmiddellijk over een upgrade gaan nadenken. Maar goed, een leuke samenloop van omstandigheden. Ik zag twee mogelijke pistes: ofwel de D300 + Nikkor 35mm f/1.8 (DX formaat) verkopen en een D700 body kopen, ofwel de D300 + grip + alle objectieven (35mm f/1.8, 35mm f/2, 50mm f/1.8, 105mm f/2.8 macro) verkopen en overstappen naar een Canon 5D mark II met plus minus dezelfde drie primes. De prijs voor de body bleek alvast hetzelfde, 1880 euro vs 1889 euro bij Studio73.

Maar, maar, de 5D mark II heeft video en een veel hogere resolutie! Dus je krijgt véél meer voor dezelfde prijs! Wel, ja en neen. Video is niet iets wat ik momenteel mis op mijn D300 en de 12MP resolutie van de D300 en D700 geven mij meer dan voldoende kwaliteit voor de beelden die ik aflever aan klanten. Lightroom en Photoshop (CS4) kunnen daar op mijn Macbook Pro ook nog redelijk mee overweg. Een shoot met 21MP bestanden proberen verwerken op mijn huidige laptop zou voor teveel vertraging zorgen. De camera upgraden, ja. Een nieuwe laptop kopen, neen. Trager post processen, ook liever niet.

Toen ben ik even beginnen kijken wat ik precies zou moeten missen mocht ik toch voor de overstap naar Canon kiezen. Om te beginnen is er de periode nodig om de bediening van de camera terug in de vingers te krijgen. Van het niveau dat het een tweede natuur wordt en je er niet meer bij gaat nadenken. Dat gebeurt niet op een week tijd. De D700 daarentegen is qua ergonomie en layout voor 99% identiek aan de D300. Daarnaast is er een duidelijk verschil qua kleur en huidtinten wanneer je een Canon RAW bestand met een Nikon RAW bestand in Lightroom gaat vergelijken. Ik ben mijn D2X Mode II cameraprofiel gewoon. Mijn post processing vertrekt van dat profiel. Ik zou dus ook tijd moeten investeren om mijn post processing workflow en presets opnieuw te finetunen. Dan is er natuurlijk nog de omschakeling van Nikon’s Creative Lighting System naar Canon’s minder flexibele wireless E-TTL systeem. Canon heeft voor zover ik weet ook geen speedlight die kan tippen aan Nikon’s SB-900.

Het gaat dus vooral over een afweging maken tussen de leercurve om een aantal zaken opnieuw in de vingers te krijgen en de extra features die je er voor in de plaats krijgt zoals video en die hogere resolutie. Voor mij, en dat is een puur persoonlijk gegeven, wegen die twee zaken niet tegen elkaar op. Zijn bovenstaande argumenten goeie argumenten? Voor mij persoonlijk wel, voor anderen misschien niet. Sommige mensen gebruiken misschien geen CLS/E-TTL of hebben video echt wel nodig.

Maar wat als Nikon eind dit jaar alsnog met een nieuw toestel op de markt komt? Goh, dan evalueer ik mijn noden wel opnieuw. Misschien dat ik tegen dan wél video nodig heb. Alleen vermoed ik dat het dan zeker nog een jaar wachten zal zijn tot de prijs voldoende gezakt is en zoals met veel nieuwe hardware zullen er hier en daar mogelijks kinderziekten zijn. De D700 heeft zijn sporen ondertussen wel verdiend (net als de 5D mark II trouwens) en ik vind die zekerheid ook belangrijk. Ja, het toestel is al twee jaar op de markt, maar het ding is ondertussen echt wel goed getest geweest door een pak mensen.

Een Nikon D700 dus. Maandag gaat de D300 naar de nieuwe adoptieouders. Ondertussen kijk ik nog even rond waar ik de D700 ga kopen. De kans is dus reëel dat ik even zonder SLR zal zitten. Ik ben trouwens niet zozeer op zoek naar de plek met de goedkoopste prijs. Service na verkoop is minstens even belangrijk. Tips zijn dus zeker welkom! Wel spannend :)

Update: korte re-edit op 28/5/2010

Recent maakte ik twee foto’s van Noah die ik uiteindelijk heb gehouden om twee totaal verschillende redenen. Deze foto heeft voor mij (en bijvoorbeeld ook voor Joke) vooral een meerwaarde omdat hij zo leuk lacht, maar het werd vlug gefotografeerd zonder al teveel na te denken en is qua licht en compositie verre van ideaal. Voor het beeld hieronder had ik ietsje meer tijd om na te denken en het eindresultaat vind ik persoonlijk dan ook dat tikkeltje sterker.

35mm, 1/320s, f/2.2, ISO400

De eerst foto is typisch een beeld voor de grootouders en de mama. “Oh kijk, hij lacht zo schooooon!”. Als fotograaf spreekt het me echter niet genoeg aan en om die reden wil ik het ook niet volop in de spotlights gaan zetten. Weggooien wil ik echter ook niet doen want het blijft al bij al een leuke snapshot (en ik denk niet dat Joke of de grootouders dat zo leuk zouden vinden). Twee beelden dus, de ene leuk omdat het een moment vastlegt en waar een mens soms genoegen moet nemen dat het technisch niet 100% is en daarnaast een beeld waar het technisch allemaal wel ok is, maar met een beetje minder spontaneïteit.

Oh en voor de volledigheid: dat wasknijpermandje is dus een helm en dat hij daar dus bijna een ganse dag mee op zijn hoofd rondgelopen heeft, onze mini ridder.