Herinneringen op linnen

Wow, dat is lang geleden zeg… uhm, neen, wel ja, het is lang geleden, maar laten we daar vooral niet teveel op focussen. Niet dat ik minder fotografeer of zo, verre van. Alleen is er weinig tijd (en ook wel een beetje weinig zin) om er hier uitgebreid over te posten. Blame it on zaken als Twitter, Facebook, Instagram en alle andere micro blogging toestanden waar een mens foto’s kan dumpen.

Anyway! Terug een post en wel omdat ik een maandje terug de vraag kreeg van Patrick bij herinneringenoplinnen.nl of ik het zag zitten één van hun doeken te testen. Ik stuur hen een foto en zij sturen een 50×70 afdruk op canvas terug. Als tegenprestatie schrijf ik als kritisch persoon (hun woorden, niet de mijne) een blog post over wat ik vind van de kwaliteit en de service.

Maar! Eerst en vooral even meegeven dat ik dit doek niet voor mezelf wil houden. Dus bij deze: het doek gaat de deur uit en wel naar de persoon die mij de beste reden kan geven waarom zij of hij het zou moeten cadeau krijgen! Kruip in uwen pen en laat het mij hieronder in de comments weten! (volgende week vrijdag – 22/7 – valt de beslissing).

Goed, hoe zit het nu met de kwaliteit van het doek en de service? Tussen het opsturen van mijn foto (21 juni) en het ontvangen van het pakket (begin juli, ik was op verlof en heb het laten leveren op het werk) zat ongeveer een tweetal weken. Op de site staat echter Normaal gesproken leveren wij het doek na betaling altijd binnen 1 week. Misschien ligt het aan het feit dat ik de foto via mail opgestuurd heb en niet via de website of misschien was het gewoon onverwacht druk. In ieder geval was de levertijd iets langer dan wat ik verwacht had.

Over de verpakking valt er niet zo heel veel te zeggen. Het doek, verpakt in doorzichtig plastiek, werd geleverd in een stevige kartonnen doos. Had ik liever bubble wrap en eventueel wat extra versteviging aan de hoeken zien? Ja, maar dan vooral omdat bubble wrap zo ongelooflijk de max is (pop! pop! pop!). Het pakket is in perfecte staat toegekomen dus als extra bescherming hoeft het voor mij niet echt.

De afdruk zelf dan? Daar heb ik eigenlijk niets op aan te merken. De kleuren zitten goed en de afdruk is mooi egaal. Het geheel is strak opgespannen op een 3cm dik houten frame, de hoeken zijn netjes omgeplooid en het voelt enorm stevig aan (lees: buigt totaal niet wanneer ik er wat druk op zet). Het enige waar je rekening mee moet houden is dat je rondom ongeveer 3.5cm van je foto verliest door de plooi rond het 3cm dikke frame. Voor een 50×70 afdruk valt de hoeveelheid fotomateriaal dat je hierdoor verliest wel mee, maar voor kleinere canvasformaten wordt het wat lastiger. Als oplossing is er ook een optie om de zijkanten gewoon wit te laten.

De prijs voor een 50×70 afdruk als deze is 37 euro, BTW en verzending inbegrepen.

Mooi lachen

Smiiiiile!

Hier zie, nog eens een post. Omdat het eigenlijk terug tijd is dat we hier wat foto’s beginnen neerpoten en omdat het echt een typerend beeld van Noah is. Een, euhm, redelijk tijdje terug mocht ik van Sony hun NEX-5 een weekje testen, maar omdat het toen zo’n ongelooflijk kutweer was heb ik er niet echt veel beelden buiten mee kunnen maken (en een mens kan moeilijk al het meubilair thuis gaan fotograferen).

Wat kan ik van die NEX-5 zeggen? Dat het een inderdaad een zeer compacte camera is, maar dan enkel met die fixed focal 16mm F2.8 pancake erop. Draai de 18-55mm erop en je kan evengoed je SLR meepakken. Misschien een beetje overdreven, maar het is in elk geval niet meer compact of makkelijk weg te steken. Beeldkwaliteit dan? Gegeven de beperkte set foto’s en het feit dat ik toen JPGs heb moeten afwerken wegens gebrek aan RAW support in Lightroom, goed. Zeer goed eigenlijk. Maar de grote afknapper voor mij was uiteindelijk de enorm achterlijke interface en het gebrek aan hardware knoppen.

Aan de ene kant krijg je het gevoel dat Sony dit type van camera op de markt brengt voor de serieuze hobbyist of pro die een compacte extra camera met verwisselbare objectieven wil, maar als je eenmaal probeert met het toestel te werken loopt de interface je zo goed als continu voor de voeten. Dan blijkt de camera eigenlijk voor de echte amateur gemaakt te zijn. Voor 739 euro (body+16mm+17-55mm) had ik eerlijk gezegd op dat vlak meer verwacht. Ligt volgens mij ook nogal ver buiten het budget van een amateur.

Not my cup of tea dus, maar deze foto is uiteindelijk wel door mijn finale selectie geraakt. Ik vrees dat we het nog moeilijk gaan hebben om een serieuze foto van onze kleine te maken, mark my words.

Jolien preview

Jolien
105mm, 1/2500, f/2.8, ISO200

Melissa

Melissa
105mm, 1/320, f/4.5, ISO 500, Sunbounce links

Joke

Joke
50mm, 1/200, f/1.8, ISO160, 60″ paraplu links.

Samen naar de zee

Into the sea

Retoucheren

Af en toe fotografeer ik dingen om er dan specifiek aan te sleutelen in Lightroom of Photoshop. Om bij te leren, om te oefenen, om te spelen, om te beseffen dat ik maar een fractie van de mogelijkheden van die tools benut. Maar vooral om bij te leren dus. Bijvoorbeeld de handgeschilderde Qee beer van op kantoor bij ONE Agency hieronder:

Social Media Teddy

Beer gepakt, op de bar gezet, foto getrokken en klaar. Maar dan zoom je in en merk je dat er toch nogal wat foutjes in het schilderwerk zitten. Delen waar de verf wat afgebladerd is, waar er een vette vingerafdruk te zien is, waar het schilderwerk niet zo netjes blijkt te zijn. Super! Perfect materiaal om de clone stamp en patch tools in Photoshop eens op los te laten. Links is voor, rechts is na (alhoewel ik vermoed dat iedereen dat wel al doorhad). Doorklikken voor een 1:1 versie.

Qee beer retouche 1

In het kort de opeenvolgende stappen: 1) de basisbewerkingen in Lightroom (cameraprofiel, witbalans, contrast, tone curve, etc), 2) retoucheerwerk in Photoshop (oneffenheden wegwerken, lijnen netjes opkuisen), 3) terug in Lightroom de laatste aanpassingen (achtergrond lichter gemaakt, vignette erop en nog wat extra contrast).

Qee beer retouche 2

Oneffenheden en plekjes in grote egale vlakken werk ik weg met de patch tool in Photoshop (of met de spot removal tool in Lightroom indien het er niet teveel zijn). Om de gekartelde lijnen op te kuisen gebruik ik de clone stamp tool. Kies een kant van de lijn (in dit voorbeeld maakt het niet veel uit), neem een sample, zorg dat de sample meevolgt als je de brush verplaatst (aligned aanvinken in de toolbar) en trek de lijn effen.

Door de beperkte DOF in dit voorbeeld moet je wel opletten dat je de hardheid van de brush af en toe aanpast. Zachte brush voor onscherpe delen in de foto, hardere brush voor elementen in focus. Na het retoucheren van het grijze label achter de ‘Follow’ tekst moest er ook terug wat schaduw toegevoegd worden rechts in beeld, achter de ‘w’ (met behulp van een curve adjustment layer + masker).

Qee beer retouche 3

Moet je zoveel werk in 1 foto steken? Geen idee. Het hangt af van het beeld, denk ik (en ja, een mens kan zo bezig blijven). Voor mij is dit eerder een manier om, zonder druk van een deadline, wat te experimenteren en bij te leren. En die beer protesteerde ook niet toen ik vroeg of het ok was om niet-geretoucheerde beelden van hem online te zwieren voor een post. Toffe gasten wel, die plastieken beren.

Joey L – The Mentawai

Dat noem ik nu eens een personal project zie. Zo eventjes met 2 vrienden en wat lokale gidsen door het regenwoud van Siberut, Indonesie trekken om daar de Mentawai stam te fotograferen. Alle details op Joey L’s blog.

Oh en voor meer behind-the-scenes videos van allerhande leuke fotografieprojecten moet je zeker eens bij de gasten van Fstoppers passeren. Zwaar de moeite!

Hoe is dat toch mogelijk

FlashForward - camera viewfinder

Gebruiken ze dan eens een realistisch zoekerbeeld in een TV serie, slagen ze er dan niet in om het alsnog naar de knoppen te helpen zeker? Komaan gasten, je zat er nochtans zo dicht bij! Audio biepjes tijdens het focussen, centerweight lichtmeting, manuele mode, de sluitertijd op 1/125e en het diafragma op f/16. Allemaal geen probleem want de scene speelt zich af in Afghanistan midden op de dag en dan kan het daar wel eens zonnig zijn (‘t is van horen zeggen).

Maar dan! Dan plakken ze daar een lichtmeter in die constant overbelichting aangeeft dat het geen naam heeft en een indicator die zegt dat er nog maar plaats is om 1 foto op te slaan in het geheugen. Dat terwijl meneer de fotograaf wel volop foto’s blijft trekken en de teller gewoon op 1 blijft staan.

Hoe is dat toch mogelijk?! Doet dat dan toch niet. Serieus.

Veronica Mars

Veronica Mars - Iko

Update: bedankt Serge voor de veel betere screenshot (klikkerdeklik voor een grotere versie)!

Gewoon tussendoor en omdat ik het wel grappig vond. Als we de startgeneriek mogen geloven gebruikt Veronica Mars in seizoen 2 van de gelijknamige TV serie blijkbaar een Iko camera. ‘t Is eens iets anders dan het volledige logo afplakken met zwarte tape.